Kronkelpad: Vrouwenquotum

Vrouwenquotum

We lijken steeds meer Portugees. De TV staat aan, ik doe andere dingen. In de kakafonie van geluiden hoor ik ineens “vrouwenquotum”. Het is Nederlandse TV, thuis in ons Alentejaanse huis. “Cota Feminina” hoor ik nooit in ons Portugese dorpskroegje waar de TV altijd aanstaat. Toegegeven, de gezellige hectiek op zo’n dorpse avond belet me…

Lees verder

Kronkelpad: Sporen

Kronkelpad: Sporen

Ze heeft een bevallig loopje. Met een bijna panterachtige veerkracht plant ze haar witte voetjes in het zand, er ploffen steeds lichte wolkjes omhoog. Zonlicht breekt het stof in Nano-stukjes. De Catwalk zal haar werkterrein niet zijn, het zou een Dogfight worden. De kleine kraters die ze achterlaat vullen zich weer met zand dat vanaf…

Lees verder

Kronkelpad: Vreselijke Vreemde Gasten

Vreselijke Vreemde Gasten

Iedere verhuurperiode is het weer spannend. De laatste twee hoogseizoenen natuurlijk helemaal. Vorig jaar viel het ons al op in de stilte die veroorzaakt werd door het toen nog totaal onbekende virus. De verwondering zakte een beetje weg door de drukte van alle Portugese gasten die alsnog begonnen te boeken. Dit jaar is het anders……

Lees verder

Kronkelpad: de Kop van de Kat

de Kop van de Kat

Mijn Utrechtse neven zongen het toen ze nog neefjes waren: “De kop van de kat is jarig en zijn pootjes vieren feest. Het staartje kan niet meedoen, want dat is pas ziek geweest…..” Zielig hoor, denk ik in deze C-tijd dat eigenlijk een K-tijd is, die zal in quarantaine moeten. Toen ik, nog niet zo…

Lees verder

Kronkelpad: Wentelen In Weelde

Wentelen In Weelde

Met en zacht plofje zakken we op de grond. Een aanzwellend, trillend geraas gaat door het toestel en het irritante Ryan-deuntje klinkt door het gekraak in de luidsprekers als een bombastische borstroffel van een overjarige baviaan. We zijn in Nederland. Mijn broertje (een kop groter/twee keer zo breed, maar de jongste) pikt ons op en…

Lees verder

Kronkelpad: De Gil

Kronkelpad: De Gil

Een gil in de verte, schreef ik vorige keer. Het was het geluid uit het schilderij “De schreeuw”, van Edvard Munch. Paniek, angst en diep verdriet. Ik heb het niet gehoord, ik werd gebeld. Ook dat had ik niet gehoord, Margriet vertelde het. Toch is dat vreemd. Geluid draagt ver op het platteland. Veel lawaai…

Lees verder

Kronkelpad: de Kippen, de Tamtam en de Achteromgang

Kronkelpad: Kippen, Tamtam en Achteromgang

Maart 2006. Margriet en ik zitten in een weiland vol kamille. Honderd piketpaaltjes, een meetlint van 60 meter en net eigenaar geworden van 48000 vierkante meter Portugal. We meten ons grondstuk analoog. Rondom ons alleen maar stilte, wuivende eucalyptus, golvende grashalmen, witgele bloemetjes en een dikke geur van slaapthee. Mais nada, en geen kip te…

Lees verder

Kronkelpad: S19

S19

Ooit was er, in het Nederlandse leger, een codering voor de geestelijke gesteldheid van toekomstige militair dienstplichtigen. Ik zat bij één van de laatste lichtingen voordat de dienstplicht werd afgeschaft. Codering S stond voor Stabiliteit, S5 was geen beste. Zou er nu zoiets zijn als S19, een “gekkie-classificatie” als gevolg van covid? Het is zover….

Lees verder

Kronkelpad: Het Monster van Rouquenho

Monster van Rouquenho

“Wiro, Wiro, er is een beest in ons huis.” Opgewonden komen de twee zoontjes van onze Casa a Oliveira gasten aanrennen. In hun kielzog hun pas gemaakte vriendjes van een ander gezin dat in de herdershutten logeert. Ze springen om me heen. Rode koontjes en over- en door elkaar heen buitelende, onduidelijke verhalen en kreten….

Lees verder

error: Alert: Content is protected !!