Carnaval

Het is februari en dan hebben we het natuurlijk over Carnaval. In Nederland is het een hele grote happening onder de rivieren, Brabant en zo door naar het zuiden/Limburg. Mensen zeggen dat het een soort gen is, het zit in je bloed, in je DNA zogezegd. In Portugal is het ook zo, Carnaval wordt door heel Portugal gevierd, maar in de ene streek meer dan de andere.

Bijvoorbeeld in Algarve/ Alentejo wordt het minder gevierd, heeft het een kleinere belangstelling dan in de regio van Lissabon en het Noorden. Ik heb Carnaval voor het eerst in Portugal meegemaakt in de jaren ’80, als tiener. Ik vond het heel spannend, want ik had het in Portugal nog niet eerder meegemaakt. Het was ook eenmalig, want toen ben ik niet meer in februari in Portugal geweest, maar in de zomermaanden. En dan heb je geen Carnaval meer maar de Romaria’s (dorpsfeesten, met name in juli en augustus, ode aan de ‘emigrante’/ viva o emigrante).

Carnaval

Even terug naar februari jaren ’80, we (=de jeugd) verkleedden ons in allerlei outfits en gingen dan op de opleggers getrokken door tracktoren langs de naburige dorpen, lawaai makend onderweg: toeteren, dansen, lachen, zingen, een vrolijke boel. We kregen natuurlijk veel bekijks en de salvo’s werden ons toegejuicht door de mensen die langs de kant stonden, zelf verkleed of niet. Dan volgde er in de avond de dansfeest en dat drie dagen lang. We dansten tot diep in de nacht en we herhaalden bovenstaande tafereel al die dagen. Nou ja, bij dag drie was het lawaai toch iets minder dan op dag één. Logisch je stem liet het soms afweten, je was een beetje moe van zoveel dansen en juichen maar gewoon doorgaan. Opgeven zat er niet in. Ik weet nog dat ik op op de laatste feestavond opgehaald werd midden in de nacht door mijn ouders, ik was een beetje uitgeput, maar het was de moeite waard! Ik had deze hele happening niet willen missen…no way.

Ik denk dat het Carnaval gevoel voor iedereen wel gelijk zal zijn, even de remmen los, even niets ‘moeten’, even het hoofd/denken op non-actief. Even geen gedoe, even helemaal niets anders dan leuk en gezellig feesten. En dan maakt het niet uit of je het nou boven de rivieren of onder de rivieren in Nederland viert, of je het nou door heel Portugal viert of niet. Het gaat om het gevoel en ik ben blij dat ik dat heb mogen ervaren.

Carnaval

Wat er ook bij hoorde was de processie op zondag middag. Dan liepen de devote dorpelingen vroom in stoet achter het beeld van de patroon heilige die gedragen werd door sterke mannen, langs het hele dorp. Ze begonnen bij de Kerk en eindigden in de Kerk. Ondanks dat ik niet zo een religieuze instelling heb, vond ik het toch wel indrukwekkend om te zien. En dan waren er overdag de optredens van folklore groepen, ik houd van alle soorten dans dus voor mij was dit ook leuk om te zien. Wat minder leuk was, waren de hanen gevechten. Ja, in die tijd had men een andere kijk op dierenvermaak. Ik vond het toen al erg…

Ik heb het ook in Nederland gevierd en inderdaad er is geen verschil in het carnavalsgevoel. Alleen ik heb dat gevoel als volwassen versie van mijzelf niet vastgehouden, een beetje jammer, maar ach wat niet is kan nog komen. Ik ben benieuwd hoe het met jou, de lezer, zit. Klopt jouw hart voor Carnaval?

In den basis is Carnaval van Katholieke oorsprong, ‘de val van het vlees, het vlees loslaten’ (dus even niet zo serieus zijn als mens, want godsdienst woog op de mensen, ze mochten het leven niet al te plezierig vinden, de geneugten van het leven ontzeggen en dan had je carnaval dan mocht iedereen uit de band springen).

In de oude tijden, was Carnaval het vieren van de aanstaande lente, het opkomen van het voorjaar. Carnaval is een heel oude feest dat door de katholieke/christelijke kerk een beetje is overgenomen van de ‘heidenen’ (zo werden de mensen genoemd die niet christelijk/katholiek waren, zich niet tot dit geloof/religie hadden geconverteerd).

Zo zijn er meer gelijke feesten zowel in Portugal als Nederland. Bijvoorbeeld de Nieuwjaarsduik, de vuurfeesten in Portugal in juni ter ere van de patroonheiligen: Santo Antonio, Santo Pedro, Santo Joao/Sao Joao en in Nederland de paasvuren. Alles in het teken het vieren van de lente. En dan hebben we ook de najaarsfeesten, de oogstfeesten. Allemaal een oorsprong in de oude (heidense/ pagan) tijd. Wel grappig om te zien, dat feesten mensen verenigt, wat mensen gemeenschappelijk hebben. Nou ja, zon, zee, strand vinden we ook allemaal wel prettig toch? Is toch ook een ‘feestje’…!

Lieve mensen, dit was even een blog over een stukje cultuur, de volgende gaat over literatuur (het rijmt ook nog).

Tot de volgende keer, ate a proxima,

x.Edite


De in Portugal geboren Edite dos Santos, woont sinds haar derde jaar in Nederland. Ze werkt hier als voetreflexologe en natuurgeneeskundige. Ze gelooft in een holistische aanpak van klachten en in evenwicht tussen body, mind and soul. Verhalen vertellen en verhalen schrijven doet ze graag. Haar motto is: mooie woorden zijn er om gedeeld te worden.