Kronkelpad: Twee Gasten uit Duizenden

Kronkelpad: Twee Gasten uit Duizenden

We hebben een kleinschalig toerisme bedrijf. Groot genoeg om er een bescheiden bestaan uit te halen voor twee personen, klein genoeg om er geen personeel bij te hebben. Dat is een keuze, niet geheel vrijwillig. Het is “complicado” om in dit stille, dunbevolkte gebied van midden-zuid Portugal goede mensen te vinden die met je willen…

Lees verder

Kronkelpad: Vijgenboom van de Ridders

Vijgenboom van de Ridders

Covid19 is onze-boze-wolf. Ik zie metaforische beelden in een drs. P-achtige “dodenrit”.  Het wordt zomer, de boze-wolven houden zich gedeisd. De zon lacht en Portugal beteugelt het virus succesvol op haar manier. De Alentejo is het minst besmette gebied in Europa. De boeking-aanvragen nemen weer toe. Het toerisme ontwaakt voorzichtig uit een gedwongen nachtmerrie, zou…

Lees verder

Kronkelpad: Als je Dingen Mist

Kronkelpad: Als je Dingen Mist

“Je gaat het pas missen als het er niet meer is”. Cruijffiaans?, ik weet het niet, ik ben geen voetballer. Het speelt de laatste dagen regelmatig door mijn hoofd. De gewoonste zaken die er altijd zijn en waarvan je geen idee hebt dat het zou kunnen verdwijnen. Denk aan onze Kips, de mascotte van o-vale-da-mudança….

Lees verder

Kronkelpad: Um Dia Pela Vida

Kronkelpad: Um Dia Pela Vida

Onze huisdeur staat wagenwijd open, Covid19 is nog een Aziatische zaak.  Een wolk hoog-tonig enthousiast gekwebbel: São, één brok energie. In ratelend tempo krijgen we hoogte van het wel en wee van familie, echtgenoot, vrienden, nieuwe restaurants en niet te missen openbare activiteiten. In die volgorde. “Wandelen tegen kanker”. Zij doet de organisatie. We mogen…

Lees verder

Kronkelpad: Magisch Glas

Kronkelpad: Magisch Glas

Er wordt geklopt. Loom en lichtelijk ongemakkelijk draai ik op mijn buik. Ik lig in een vreemde houding diagonaal. Er drukt iets zachts op mijn rechter wang of andersom. Een beetje speeksel loopt uit mijn mond en doe mijn ogen open. Een bijtend witte lichtstraal priemt de scherpe blik van mijn linker oog binnen, het…

Lees verder

Kronkelpad: Drempelvrees

Kronkelpad: Drempelvrees

Het maakt me zenuwachtig. Iedereen gaat hier standaard ’s morgens naar het café. Koffietje bestellen, borreltje erbij, roddeltje erbij en de weersverwachting. Het is de manier van leven hier in het dorp. Na de koffie, soms zwijgend soms met verhalen, gaat ieder zijns weegs om na de lunch of voor de ‘lanche’ terug te keren….

Lees verder

Kronkelpad: Pakketje?!

Kronkelpad: de Pakketbezorger

“O que, o que?” Het schalt zenuwachtig door de speaker van mijn mobieltje. De achtergrond wordt gevuld met twijfelachtige gekraak van een schakelbak en het grommen van een zware vrachtwagenmotor. Ik zucht in de aanloopt naar een herhaalde uitleg-poging: “TÔH?… TÔH?…” klinkt het vrijwel direct na de “o-que-o-que’s”. Geen tijd voor twijfel, deze man is…

Lees verder

Kronkelpad: Vakantietijd!

Kronkelpad: Vakantietijd!

Diagonaal door Iberië, op zoek naar het verborgen prinsdom. Het seizoen is voorbij. De olijven geplukt. November: vakantietijd! Waar gaan we heen? Even niets en toch alles, vooral géén Portugal. Dat klinkt vreemd op een site over Portugal. Voor ons is vakantie “andereculturen” en “naarhetbuitenlandgaan”. Het wordt een trip diagonaal van Portugal via Spanje naar een verborgen…

Lees verder

Kronkelpad: de Mannenboom

Mannenboom

November: pluktijd en gezien de grote oogst aan geschreven stukken hierover, is het een activiteit die populair is bij in-Portugal-levende-Nederlanders. Het genoegen van eigen olijfolie is een groot goed, ook voor o-vale-de-mudança. Het is een jaarlijks gebeuren, altijd in de eerste week van november. Waarom? Fruit, meer specifiek olijven, is nooit ieder jaar in dezelfde…

Lees verder

Kronkelpad: Kelly

Kronkelpad: Kelly

Ze gaat op haar rug liggen. Ik weet niet hoe ze heet. Aandachtig volgen haar ogen me. “Even niet” denk ik. We gaan naar Setúbal, niets zal me daarvan weerhouden. We rijden over hobbelig wegdek door heuvelachtig landschap. Onze stek voor 1 dag verruild voor de stad die steeds weer onze aandacht trekt. Eindelijk is…

Lees verder

Kronkelpad: Alentejaans Ritme

Kronkelpad: Alentejaans Ritme

Zijn donkere ogen spieden onder de rand van zijn geruite pet. Zijn kaken vermalen een droge grasspriet. Hij is in vorm, weet zeker dat hij gaat winnen. Geconcentreerd staat hij achter de streep. Met een stevige, puntige stok is die in het droge zand getrokken. Toeschouwers kijken loom toe. Hij kijkt naar links. Neemt zijn…

Lees verder

Kronkelpad: Topsport in blote billen & driedelig zwart

Kronkelpad: Topsport in blote billen en driedelig zwart

De Braziliaanse muziek schalt door de speakers. De arena stroomt vol. Het is een hete dag geweest. De betonnen stoelen laten zich voelen. Volwassenen en kinderen staan rijen dik en turen vol verwachting naar het podium. Grote roze, opgeblazen flamingo’s sieren het plankier. Ze flankeren brede banen neerhangende stof die schuin naar voren getrokken zijn….

Lees verder

Kronkelpad: Alentejo, het Zeeland van Portugal?

Kronkelpad: Alentejo, het Zeeland van Portugal? | Saudades de Portugal

Melancholie straalt uit haar ogen, haar tand prikt tijdens het praten zachtjes in haar bovenlip. Nasaal Portugees roffelt zacht tegen mijn trommelvliezen. Het duurt even voordat ik de Alentejaanse tongval door mijn interne vertaalmachine heb gehaald. Arietta stopt ermee. Ze ziet geen andere uitweg meer. Café Serro sluit. Het huiskamer-van-het-dorp-cafeetje heeft geen toekomst. De levensspil…

Lees verder

Kronkelpad: Giacometti Festival

Kronkelpad: Giacometti Festival | Saudades de Portugal

Toekomst voor een Fransman uit het verleden. “Boa noite”. Ze stak me haar hand toe en keek me lachend aan. Het was donker. In het maanlicht kon ik haar nauwelijks onderscheiden maar het voelde goed. Er kwam een gesprek op gang. Over Alentejo, Ferreira, de mooie sterrenhemel. Langzaam ging het richting kunst. Waar heb je het…

Lees verder

Kronkelpad: Primeira Maratona

Kronkelpad: Primeira Maratona | Saudades de Portugal

Enthousiast springt de man achter de balie van Município de Aljustrel op als wij binnenkomen. Ik toon het inschrijfformulier en direct steekt hij ons zijn hand toe en stelt zich voor: Ricardo, een van de organisatoren. Hij is blij met de inschrijving. Eerlijk voegt hij er aan toe dat het minimum aantal inschrijvingen nog niet…

Lees verder

error: Alert: Content is protected !!