Gastblog: Overpeinzingen

Het is denk ik inmiddels ruim 15 jaar geleden dat ik voor de eerste keer in Albufeira kwam. En het feit dat ik over een eerste keer spreek geeft al aan dat ik er nog wel eens ben terug geweest. Maar dat geheel  terzijde. Die eerste keer werd mij, terwijl ik op een terrasje iets zat te drinken, gevraagd of ik de blonde dame van mijn leeftijd iets verder op het terras kende.

Ik antwoordde ontkennend. Het bleek niemand minder dan Gaynor Hopkins te zijn. Nog steeds ging mij geen lampje branden. En dat was ook niet zo vreemd, want Gaynor Hopkins was bij het grote publiek beter (of eigenlijk alleen maar) bekend onder haar artiestennaam Bonnie Tyler.

Ja, en die kende ik wel degelijk. De zangeres uit Wales die in eind jaren 70, begin jaren 80 haar grootste successen kende met hits als ‘Its a Heartache’ en ‘Total Eclipse of the Heart’. Dit laatste nummer heeft zijn bekendheid overigens kunnen doortrekken tot op heden want het prijkte in de Top 2000 van 2019 nog altijd op nummer 480.

Nadat ik het terras verliet ben ik Bonnie nooit meer tegengekomen en omdat ik geen fervent luisteraar ben van de Top 2000 ook haar song(s) niet meer. Daarom vond ik het ook zo grappig om in de Volkskrant van begin mei jongstleden Bonnie weer ‘tegen te komen’. En nog leuker vond ik het dat in het artikel aan de orde kwam wat Bonnie met Portugal had en heeft.

Vijftien jaar geleden werd mij al verteld dat ze, een deel van het jaar, in de Algarve zou wonen en uit genoemd artikel bleek dat ze inderdaad al zo’n veertig jaar minstens de helft van het jaar doorbracht in haar huis in Villamoura. De rest van het jaar verblijft ze trouwens thuis in Swansea (Wales) of is ze op tour. Want zingen doet ze nog steeds. Het lijkt dan ook haast geen toeval dat toen ik dit artikel voorbereidde ik stuitte op haar concert in Vredenburg, Utrecht op – geloof het of niet – op 11 mei 2019. Dat was dus afgelopen weekend! Alsof het zo moest zijn. Of dat optreden bij haar publiek in de smaak is gevallen (en of er überhaupt publiek was) heb ik vandaag -de dag erna- (nog) niet op internet kunnen vinden, maar eerdere concerten kregen niet al te uitbundige kritieken. Dus ik vrees met grote vreze.

En dan heeft ze zich recent nog wel op een nieuwe, haar 14e-plaat gestort, Between the Earth and the Stars, met medewerking van niemand minder dan de zanger van Status Quo, Barry Gibb van de Bee Gees, Rod Stewart en Sir Cliff Richard. De laatste is overigens in de Algarve haar buurman. Maar of de plaat nu een succes wordt of niet, medelijden heb ik niet met Bonnie, want jaren geleden, op haar 50e verjaardag- kreeg ze van haar echtgenoot, Robert Sullivan een jacht cadeau. Voor het geval u Robert niet kent, hij is oud-judoka en in 1972 namens het Verenigd Koninkrijk deelnemer aan de Olympische Spelen in München. Ik heb er in dit verband nog met terugwerkende kracht spijt van dat ik indertijd  geen judoka ben geworden, want mijn echtgenote heb ik op haar vijftigste als gymdocent geen jacht cadeau kunnen doen. Maar ook dat weer geheel terzijde.

Niets menselijks is Bonnie en Robert vreemd en dus varen ze graag rond met hun jacht op de Middellandse Zee en omdat het vaartuig plaats biedt aan 12 personen doen ze dat volgens mij vaker met een heel – en vast bont- gezelschap dan samen. Om in dat verband met Bonnie te spreken: “Er kunnen 12 mensen aan boord en soms blijven we lekker met z’n allen slapen als we ergens op een eilandje hebben gegeten. Dat voelt alsof ik weer op een schoolreisje ben”.

Ik ben de laatste om haar tegen te spreken, kansloos als ik met mijn staatslot ben in mijn jacht op een schuit. En de moraal van dit verhaal is dan ook, had ik maar judoka of zangeres moeten worden! Maar eerlijk is eerlijk, vooral dat ik dat laatste niet ben geworden, daar is mijn omgeving me nog eeuwig meer dan dankbaar voor.