Jearina in Lissabon: Bruiloft

My big fat gipsy wedding, daar deed deze bruiloft mij erg aan denken. Afgelopen week ben ik naar de bruiloft van één van mijn beste vriendinnen, Viktoria geweest. Ik ken Viktoria van de universiteit, waar we beide dezelfde studierichting hebben gedaan. In het begin zaten we niet in dezelfde klas, maar we zijn beide lang en buitenlands dus desondanks hadden we toch een soort van sympathie voor elkaar en zeiden we elkaar elke dag gedag. Het jaar daarop koos zij ervoor om bij ons in de klas te komen en zo zijn we eigenlijk vanuit het niets vriendinnen geworden. 

Viktoria komt uit de Oekraïne, wat je veel ziet in Portugal. Haar ouders wonen hier al jaren, maar zij zelf is pas een jaar of 10 geleden, rond haar 15de, hierheen gekomen, en afgelopen zaterdag stond ze voor het altaar met haar verse geliefde, een knappe jongeman uit Moldavië. Na 6 maanden verkering had hij haar hand gevraagd, en al vond iedereen het wat vroeg, zijn ze dolgelukkig samen en zijn ze een heel goed stel. 

De bruiloft… ja, die was wat anders dan ik voor zowel Nederlandse als Portugese begrippen gewend ben. s´Morgens werden we om 11h00 in de kerk verwacht waar de familie het bruidspaar stond op te wachten. De hele kerkdienst was in het Russisch, een taal die zowel Oekraïners als Moldaviërs beheersen. Ook onderling wordt er Russisch gesproken. in het middenpad van het kleine kapelletje werd een geborduurd kleed neergelegd door het bruidsmeisje, waar het bruidspaar geknield op ging zitten. De pastoor las op zingende toon een aantal hoofdstukken uit – wat ik denk – de bijbel voor. Aan de zijkant stond een koor van twee vrouwen elke keer hetzelfde riedeltje te zingen, en de familie heeft wel een stuk of 100 kruisjes geslagen de gehele dienst. Opeens werden daar de ringen gegeven en tot op de dag van vandaag weet ik niet zo goed wat nou het moment was waarop ze officieel getrouwd waren, want het bekende “kus” moment zoals wij in Nederland kennen was er niet. 

Na de kerkdienst zijn we met zijn allen naar de “quinta” gereden waar het feest zou plaatsvinden. Een “quinta” is een Portugees woord voor boerderij, en al had deze quinta een aantal struisvogels en een geit, hebben de meeste quintas die voor feesten en partijen gebruikt worden, geen dieren. Toen Nuno en ik op de quinta aankwamen, wat zo’n half uurtje rijden van de kerk vandaan was, stonden er allemaal tafels met hapjes en een grote bar in het gras. De moeder van de bruid kwam naar ons toe en vertelde ons dat we wat te drinken konden halen bij de bar. Toen we bij de bar aankwamen wilde ik een glaasje Jus D´Orange bestellen. De barman keek me verbaast aan en zei dat hij Gin Tonic, Martini, en andere drankjes had, naast de normale bier en wijn. Toen ik vroeg of hij ook Non-alcoholische dranken had, keek hij even in de koeling en zei dat er water of Cola was. De meeste mensen om mij heen stonden aan uitgebreide cocktails, de wijn of aan het bier, maar dat om 14h00 s´middags vind ik iets te vroeg. 

Bruiloft

Na de welkomstdrink ging iedereen op de foto met het bruidspaar en met de cadeautjes die er gegeven werden. Nuno en ik hadden een mooie set met luxe handdoeken laten borduren met de nieuwe familienaam, en dat opgerold als taart. De familie uit de Oekraïne had nog nooit zoiets gezien en allemaal vonden ze het geweldig en werden er foto’s gemaakt op de mobieltjes om naar de ooms en tantes te sturen die niet aanwezig konden zijn op de bruiloft. Na de fotosessie ging iedereen aan tafel, waar er soep werd geserveerd. Naast de soep, was het enige wat op tafel stond water en wodka. Ik moest er wel om lachen, want ik had dat verhaal van de wodka al van een andere Oekraïense vriendin van mij gehoord, die mij ooit vertelde dat er op elke Oekraïense bruiloft wodka wordt gedronken. 

Na de soep (en de eerste glazen wodka) werd de Russische muziek op maximaal gedraaid en ging iedereen dansen. Het geheel deed mij denken aan die TV programma’s over die zigeuner bruiloften. Ook hier waren alle dames keurig gekleed, op hoge hakken en strak in de make-up en iedereen ging los. Het viel mij op hoe soepel die mannen allemaal waren en hoe bijzonder goed zij allemaal konden dansen. Waar ik hier in Portugal, de meeste mannen langs de bar zien staan met bier in hun handen als de vrouwen op de dansvloer staan, waren het hier voornamelijk de mannen die het voortouw namen. In het begin keek Nuno maar een beetje, maar na een tijdje viel de schaamte compleet weg en stond ook hij te swingen op de dansvloer. Een uur later stond het eerste gerecht op tafel, maar de meeste mensen hadden helemaal geen zin meer op weer aan tafel te gaan zitten en te eten. Die hoorde hun favoriete nummer en bleven op de dansvloer staan. Het was dus een zootje van jewelste met mensen die af en toe moe waren en een glas sap of sangria (wat onderhand ook op tafel was gezet) namen, en een paar happen naar binnen schoven, en weer de dansvloer op vlogen. 

Er ging een wereld voor ons open en al hebben we er de hele avond niets van verstaan, hebben we een ontzettende lol gehad. Nuno had eerder al gezegd dat hij eigenlijk geen zin had in een bruiloft, omdat bruiloften zo saai zijn. Later op de avond vertelde hij dat hij zijn woorden terug nam en in geen tijden zo’n leuke avond had gehad. 

Corona leek even niet te bestaan en voor een dag konden we weer even normaal en gezellig doen met elkaar. Wel werd er van iedereen voor de ingang van de quinta de temperatuur opgenomen, en werden de handen verplicht gedesinfecteerd. 

Rond 20h30, zo’n vier uur nadat de soep geserveerd werd, kwam het toetje op tafel, maar de meeste mensen hebben het toetje gemist omdat ze nog steeds niet van de dansvloer weg te slaan waren. Rond 21:30 zijn Nuno en ik weer weg gegaan, al is het feest tot diep in de nacht doorgegaan, met nog meer drank en Russische muziek. Al vonden we het erg jammer, we moesten nog een paar uur terug aar Faro rijden met de auto, en om eerlijk te zijn piepte onze oren ook wel behoorlijk en waren we het tijdsbesef een beetje verloren door de hele situatie. 

Terug in de auto zei Nuno tegen me: “Als we ooit gaan trouwen, dan doen we een oekraïense bruiloft” en ik ben het nog nooit zo erg eens met hem geweest!