Kronkelpad: Bem Vindo, Não Bem Vindo

Het lijkt een ziekte…. of is het angst. Heeft het iets te maken met het huidige nieuws over Poetins ongewenste, agressieve binnendringen van andermans land. Bang dat mensen op je terrein komen? Bang dat anderen jouw land inpikken of je eigendommen met clusterbommen bestoken? Waarschijnlijk niet. Het is een Portugees fenomeen: De Toegangspoort. Ze worden steeds belangrijker, lijkt het, ze ploppen als paddenstoelen uit de Alentejaanse grond.

Traditioneel werden de terreinen, als er vee op stond, voorzien van een simpel hek. Schapengaas of wat lijnen prikkeldraad die je, voor toegang, los en weer vast kon haken. Soms, als er een plan was om er in de toekomst een huis neer te zetten dan werd er alvast een poort gebouwd: witte muren en daaraan een ijzeren draaihek. Volgens het principe: “We doen het altijd zo”. Later of nooit kwam er een eenvoudig huis achteraan. Onbekend met dit gebruik was onze eerste poort letterlijk het sluitstuk van onze begroting. Een afvalpoort. Sloophout, staaldraad, puur om te voorkomen dat er ongewenst mensen op ons terrein naar boven kwamen. Hij kon open en dicht. Hij stond altijd open. Af en toe kwam er een schapenboer naar boven (poort niet gezien) of zigeuners (oud ijzer, accu’s?). Op één hand te tellen en altijd onschuldig.

Het wordt drukker in de buurt: er is vraag naar rustige woongebieden. De beschikbaarheid is hier enorm en de uitgestrektheid gigantisch. Zorgt de ruime ruimte voor hang naar beslotenheid? We herkennen dat uit onze eerste maanden hier. ’s Avonds samen met de honden een laatste wandeling naar beneden om de poort te sluiten. Het was voor de lol. Met een stevige fourwheeldrive reed je zo, door de blubber, via een zandweggetje en een stevig veld hobbelige klei, achterom, maar toch. We kregen meer gasten, langzaamaan bleef de poort altijd open, verzakte tot een symbolisch en statisch beeld.

De laatste tijd kregen we vaak de vraag wanneer de poort dicht gaat, “tot hoe laat kunnen we arriveren?”. Ook de herkenbaar- en vindbaarheid noopte om de poort te herstellen tot een representatieve You-never-get-a-second-change-to-make-a-first-impression-poort. Deze past wel bij ons, bescheiden, linkend aan Portugese traditie met een Nederlandse touch.

Poorten

”Portugees met een Nederlandse toets”

In de buurt wordt nog een poort opgeknapt en vergroot. Senhor Caixerinho, “de dorpskrant”, vertelde dat er een buitenlander is neergestreken. “Het huis met de helikopter-landingsplaats?”, grapte we. Er was in het begin altijd fel licht rondom, ter preventie van criminaliteit die er niet is. Dat huis was niet groot genoeg. De buitenlander kocht de weide ernaast erbij. Het dorp “geruchtte” dat er een groot hotel zou komen, het bleek een tweede villa. De kletspraat werd grootser, beruchter en actueler. De poort kreeg grote, gesmede letters: “Herdade Monte do Vale”. Het eenvoudige dorpje bulderde haar hoon: “Herdade? Pffff…. megalomania, parece um cemitério” (Hoeve? Pffff….. grootheidswaan, het lijkt een kerkhof).

Poorten

”O cemitério”

Het is een poort die ik Poetin zou wensen.


Margriet en ik (Wiro) zijn sinds 2006 eigenaar van een uniek stuk Alentejo: o-vale-da-mudança. We wonen er vanaf 2008. Vind je het leuk om ons spoor te volgen of meer te weten over de vakantiehuizen, dan kun je de verhalen lezen die we publiceren op onze blog “Limonada” en de maandelijks terugkerende blogserie “kronkelpad” op Saudades de Portugal, iedere vierde donderdag van de maand. Ik vind het erg leuk als je hieronder een reactie plaatst.