Kronkelpad: ”Daydream”

“Not a day for a daydream” neurie ik, licht vermoeid, mijn eigen tekst op de muziek van ‘The Lovin’ Spoonfull’, na een dag vol wissels in de hutten en onvoorziene, vervelende reparaties. Nog een laatste klus te doen. Luna kijkt me aan en springt als een dolle in de auto. Bijzonder, want de laatste dagen heeft ze erg veel last van artrose en loopt ze als een gediplomeerde manke bedelaar aandacht te ontvangen van onze gasten…… en Sam, haar adrenaline-pompje. Zodra hij ten tonele verschijnt is ze ter stond haar mankheid kwijt en klaar voor een spurt de wilde natuur in achter konijnen aan die waarschijnlijk zo’n zelfde adrenalinestoot krijgen en er als een haas vandoor gaan. Dagen daarna kan ze dan nauwelijks nog lopen.

Ik kan de escape van het vierpotige duo vandaag twee keer voortijdig afbreken, als een overbezorgde ouder wiens prachtige puberdochter in de picture staat van testosteron-bommetjes uit een hoger jaar. Ik probeer haar af te leiden. Haar uitstapje van de dag: vuilnis wegbrengen. Ze vindt dat fantastisch. Ik niet, maar het moet gebeuren. Wissels betekenen nieuwe gasten en een schone lei met lege vuilnisemmers.

Kronkelpad: ”Daydream”

Margriet is onderweg naar Faro om haar vader en zijn vriendin op te pikken. Ze belt me dat onze achterburen gespot zijn op het terras van Café Rocha. “Misschien leuk om ze even een goede vakantie te wensen. Ze gaan voor drie dagen naar Albufeira.” Ik heb bezwaar, moet nog een stuk schrijven voor Saudades de Portugal, maar ja, nood breekt wet, goed voor de integratie en ja, als ik dan toch het vuilnis wegbreng… De combi is mooi en Luna zwijmt bij het autostoel-liggen.

In het dorp kieper ik de rotzooi in de grote container en scheidt glas van plastic van karton. In de verte zie ik een lage, zwarte bolide aankomen, gele kentekenplaat. De bumpers kussen elkaar. Ik sta voor de vuilcontainers aan de verkeerde kant van de weg. “Biertje?” roep ik naar de twee lachende gezichten achter de voorruit. De bevestiging duurt minder dan een nanoseconde, zo gaat dat met “reformados”* en ik heb een hekel om alleen naar het café te gaan. Ik gooi de achterdeur van mijn Pajero dicht en rijdt door, richting ons dorp. Luna speelt voor Miss Daisy en in mijn achteruitkijkspiegel zie ik de zwarte auto keren en achter me aankomen.

Kronkelpad: ”Daydream”

Ik kijk nog eens achteruit en zie een voorruit van een bestelbusje met een druk gebarend mannetje. Ik schrik en vrees taferelen met rondvliegende brokstukken. Het mannetje haalt me, als ware hij Louis de Funes zelve, druk gebarend in en parkeert zijn auto pardoes voor me. Alarmlichten aan, portier open, ik heb het niet meer. “Senhor Wiro?” roept het mannetje voor de zekerheid en mijn bevestiging tovert een lach op zijn gezicht. De pakket-bezorger zag me rijden en spurtte achter me aan tot ik eindelijk stopte. Ik lijk wel een soort van geïntegreerd denk ik trots. De zwarte slee haalt ons in.

Op het terrasje staat het biertje al op me te wachten, besteld door de reformados. Onze achterburen zitten aan een tafeltje ernaast. We schuiven de tafeltjes naar elkaar toe, goed voor de integratie. Het wordt een vrolijke Vrimibo.

Kronkelpad: ”Daydream”

’s Avonds zitten we gezellig met mijn schoonvader en zijn vriendin te genieten van een lichte maaltijd. Het weerzien maakt de tijd van niet-zien weer snel goed. Ik vertel mijn wonderlijke verhaal van toevalligheden rondom de vrijdagmiddagborrel en de achtervolging door de pakketbezorger. “We lijken wel geïntegreerd, als zelfs de bezorgers ons beginnen te kennen” eindig ik mijn verhaal. Margriet begint te lachen. De bezorger belde haar toen hij niemand thuis trof en legde hem uit dat ik waarschijnlijk net onderweg was naar het dorp in een rode Pajero. Mijn integratie-dagdroom spat uit elkaar…

*reformados = gepensioneerden


Margriet en ik (Wiro) zijn sinds 2006 eigenaar van een uniek stuk Alentejo: o-vale-da-mudança. We wonen er vanaf 2008. Vind je het leuk om ons spoor te volgen of meer te weten over de vakantiehuizen, dan kun je de verhalen lezen die we publiceren op onze blog “Limonada”. Over de producten van Nature’s Revenge kun je ons volgen op Instagram. Daarnaast is er de maandelijks terugkerende blogserie “kronkelpad” op Saudades de Portugal, iedere vierde donderdag van de maand. Ik vind het erg leuk als je hieronder een reactie plaatst.