Kronkelpad: Um Dia Pela Vida

Onze huisdeur staat wagenwijd open, Covid19 is nog een Aziatische zaak.  Een wolk hoog-tonig enthousiast gekwebbel: São, één brok energie. In ratelend tempo krijgen we hoogte van het wel en wee van familie, echtgenoot, vrienden, nieuwe restaurants en niet te missen openbare activiteiten. In die volgorde.

“Wandelen tegen kanker”. Zij doet de organisatie. We mogen niet ontbreken. Mijn scepsis schuif ik aan de kant. Belangrijker: het gaat om bekendheid en geld ten bate van kankerbestrijding en wandelen door Ferreira do Alentejo is leuk.

Kronkelpad: Um Dia Pela Vida

Opgetogen verteld ze dat we om negen uur in de hoofdstraat moeten zijn, “maar….” vervolgt ze, “we beginnen pas met lopen om tien uur dus half tien is ook goed”. We kennen de Portugese gewoonten en zijn om kwart voor tien bij het inschrijfloket. Afstrepen, betalen, flesje water, banaan en wachten op het startschot. Het weer is zonnig, de temperatuur goed. We praten wat met Melia en andere bekenden. “Je bent mager geworden” klinkt het achter me. Ik draai me om en zie de bezorgde ogen van Ana Maria. Mager, tocht tegen kanker? Ik lach haar zorgen weg: “Sportschool en alcohol vrije maand”. Ondertussen komt São fladderend en grappen makend onze kant op. Ze is blij dat we er zijn.

Kronkelpad: Um Dia Pela Vida

Tien uur,  iedereen staat te kletsen, te wachten. Een kwartier later opent Manuela van de lokale radio-omroep Radio Singa, met een kort woord de tocht. De deelname is bescheiden, net als ons stadje, de veiligheidsmaatregelen groots. Een grote GNR four-wheel-drive-pick-up rijdt zwaailichtend voorop, daarachter de vaandeldragers van de Liga Portuguesa Contra o Cancro  Regio Sul die deze stille bewustzijnstocht organiseert, daarna een vijftigtal deelnemers en als toetje meer zwaailichten. Er wordt gekletst, gelachen, gezongen. Een tocht van viereneenhalve kilometer. Er wordt geroepen naar voorbijgangers, herkenning en vriendschap. De zon klimt de hemel in, wij stijgen terug naar het plein.

Voor het gemeentehuis staat een lange tafel. Water, fruit en vers gebakken cakes, zelf gemaakt door vrijwilligsters van de Liga. Zonder eten geen actie hier. Ik neem gauw een groot stuk overheerlijke notencake met honing want voor je het weet ben je te mager.

Kronkelpad: Um Dia Pela Vida


Margriet en Wiro zijn sinds 2006 eigenaar van een uniek stuk Alentejo: o-vale-da-mudança. Wonen er vanaf 2008. Vind je het leuk om meer over hun te weten of over de vakantiehuizen dan kun je de verhalen lezen die ze publiceren op hun blog “Limonada” en de maandelijks terugkerende blog op Saudade de Portugal, iedere vierde donderdag van de maand.