Kronkelpad: It Never Happened in Rouquenho

De “after-pluk-dip” dondert deze ochtend onze kamer binnen. Vroeger de laatste plukkers uitgezwaaid voor hun terugrit naar het vliegveld. Een laatste keer het doldwaas-melige dansje Bye Bye Zwaai Zwaai (er plukten oma’s mee). Gelukkig was het donker. Een tweede ontwaken op een Christelijker tijd: nu spat het zonlicht naar binnen en legt op ongenaakbare wijze de stilte vast. De lange tafel draagt nutteloos de leegte van de ruimte. Weg ontbijtgezelligheid, lunch- noch dineractiviteit.

Een week eerder staan we er anders voor. Een mooie zondag vol verwachting. De houten tafel in onze Cabana, kaarsen, de vrolijk gekleurde borden, glanzend bestek, glazen, karaffen met fris water, flessen witte en rode wijn, schalen met salades, kazen, worst en natuurlijk zelf ingemaakte olijven, een brandend hete pizzaoven en een lekker warm vuur in de hangende openhaard. De grote bulk olijvenplukkers zal zo arriveren. Morgen gaat onze campagne van start.

Afgelopen week, in klein comité, de voorbereidingen: het slijpen van de snoeischaren, hand- en kettingzagen, het klaarzetten van netten, laarzen (nattigheid volgens de weersverwachting), kratten en aanhangwagen, het inkopen en prepareren van de maaltijden. We plukken mee en zullen ook onze ploeg moeten voorzien van allerlei lekkers om te voorkomen dat ze gaan muiten (en erg enthousiast met de kettingzaag omgaan). Werk aan de winkel met onverwachte hulp van enthousiaste  herfstvakantie-gasten.

Het gaat zo voorspoedig dat we zondag een “voorpluk” doen. De aanhanger heeft al een aardig gevulde bodem als we maandag, na de statiefoto met het nieuwe T-shirt, beginnen. Het thema dit jaar is “GOSTO”. Portugees voor “SMAAK” en “IK HOUD ERVAN / VIND HET LEKKER” en een anagram van “OOGST”. Alles voorafgegaan door ons icoon van de olijf die de laatste jaren meerdere shirts heeft versierd. Ik houd ervan als ik de groep zie uitwaaieren over ons terrein. Het lichte blauw zoekt vanzelf een weg naar de olijven. De sfeer is top en de oogst vliegt door de lucht, op netten en aanhanger. We rijden op en af naar de “lagar” van Abela. Praten met persers en andere olijvenboeren en genieten van het samen oogsten.

Kronkelpad: It Never Happened in Rouquenho

“mooie mannen bij de perserij in Abela”

Een hele dag buitenlucht geeft zuurstof aan mooie gedachten, gesprekken en vrolijke humor. Een borrel in de Cabana, de diners uit eigen keuken en speculeren over de opbrengst van die dag. Weddenschappen worden beslecht en een heuse olijvenpluk-pub-quiz ontstaat spontaan. Het weer laat zich niet onbetuigd: de voorspelde natte week blijkt een paar druppels op maandag. De zon deelt zijn warmte de rest van de week.

We starten de dagen met Taichi, maken een excursie naar Herdade Cebola, genieten van het verhaal en de passie van Luis en Isabel en eten daar een traditionele Portugese maaltijd, vergezeld met de mooie wijnen van het huis. Van onze ploeg krijgen we een doos heerlijke wijn om thuis na te genieten. Hoe mooi is dat, zo’n plukploeg wens ik iedereen.

De intense week sluit prachtig af met een hele mooie opbrengst. De hoogste tot nu toe en de 2250kg van 2013 ver overtreffend. Vraag: Hoeveel kilo plukte de ploeg dit jaar bij elkaar? We verloten een 1 literblik olijfolie onder de goede inzenders!

Inmiddels zijn de spullen weer opgeruimd. De tafel heeft zijn normale proporties terug en de netten zijn weer opgeslagen. De snoeitakken zijn gehakseld en de terreinen liggen er weer netjes bij. Het lijkt alsof er nooit iets gebeurd is, behalve als je goed kijkt naar de olijfbomen.


Margriet en ik (Wiro) zijn sinds 2006 eigenaar van een uniek stuk Alentejo: o-vale-da-mudança. We wonen er vanaf 2008. Vind je het leuk om ons spoor te volgen of meer te weten over de vakantiehuizen, dan kun je de verhalen lezen die we publiceren op onze blog “Limonada” en de maandelijks terugkerende blogserie “kronkelpad” op Saudade de Portugal, iedere vierde donderdag van de maand. Ik vind het erg leuk als je hieronder een reactie plaatst.