Mijn eerste keer Portugal (deel 2)

Weet je nog, de eerste keer dat je naar Portugal ging? Wij weten het nog heel erg goed. Vandaag vertel ik, Willeke, hoe ik in 2003 voor het eerst in Portugal belandde. Een verhaal over een roadtrip, een wantrouwige schoonmoeder en arroz doce.

In mijn tienerjaren ging ik met mijn zus ieder jaar naar de vakantiebeurs in Utrecht. Daar verzamelde ik foldertjes van allerlei landen, die ik later thuis bekeek en van A tot Z las. Als gezin waren we nooit verder dan Duitsland gekomen, dus alles zag er exotisch en spannend voor me uit. Er was eens een folder over Portugal met plaatjes van de zee, de kliffen en kastelen, die ik heel bijzonder vond. Daar moest ik zeker eens naar toe!

In 2001 studeerde ik in Nijmegen en besloot ik een deel van mijn studie in het buitenland te doen. Ik dacht terug aan de Portugal folder en besloot dat het Portugal moest worden. Daar was toch iets bijzonders mee… Maar het feest ging niet door, want het zou te lastig zijn met de taal. Ik kon beter naar Spanje gaan. Zo belandde ik in het Andalusische Almería, waar ik weliswaar de enige Nederlandse was, maar niet de enige buitenlander. Zo waren er drie Portugezen, waarvan er één wel heel leuk was! Tja, en wat volgt is natuurlijk een superromantische lovestory…

Als buitenlandse studenten maakten we regelmatig roadtrips door Spanje. Voor de paasvakantie stelden de Portugezen voor dat we met z’n allen naar Portugal zouden gaan. Met drie Belgen, een Oostenrijker, drie Portugezen en een Française reden we naar de stad van mijn vriendje: Covilhã. Mijn eerste keer Portugal begon dus in de Serra da Estrela.

In het pikkedonker kwamen we aan, maar hoe gaaf zijn de over de heuvels verspreidde lichtjes als je over de snelwegen daar rijdt? Ik was echter superzenuwachtig, want behalve dat het een leuk tripje was, moest ik natuurlijk mijn schoonfamilie ontmoeten. Een schoonfamilie met wie ik geen woord kon wisselen. En inmiddels was het me wel duidelijk geworden dat een Portugese moeder haar zoon het liefst altijd onder haar vleugels houdt. Mijn schoonmoeder bleek een hartelijke, lieve, maar ook pittige vrouw te zijn. Haar lach was schaterend, maar haar ogen leken altijd te zeggen: “Denk maar niet dat je hem mee naar Nederland neemt”.

Arroz doce

De oom en tante, bij wie een aantal van ons zouden overnachten, hadden een waar feest gemaakt van onze aankomst. Ze hadden twee gigantische schalen arroz doce gemaakt. Met kaneel hadden ze daar onze landen opgeschreven, allemaal in de taal van het betreffende land (de mijne was Holland en de Belgen kregen Belgique, hoewel het Vlamen waren, maar hoe lief!!). Eén klein probleem: ik lust echt echt echt geen arroz doce. Rijstepap ging er vroeger al met geen mogelijkheid bij mij in. Maar nu zat ik bij mijn schoonfamilie, die hun best hadden gedaan, supergastvrij waren en dolenthousiast over zoveel internationaal bezoek. Dus liet ik mijn schaaltje volscheppen. En heb ik een kwartier geworsteld om het weg te krijgen.

Mijn Portugal obsessie begon in deze dagen. We reden rond door de Serra da Estrela, bezochten Lissabon, waar ik voor het eerst naar de Tasca do Chico ging om fado te horen, bewonderden de kliffen bij Cabo da Roca, gingen naar het Palácio da Pena in Sintra en maakten op de terugweg naar Spanje een stop in de Algarve. Het waren maar vijf dagen geloof ik, maar genoeg om me verliefd te laten worden op het land en de mensen. Daar is na talloze andere roadtrips nog altijd geen verandering in gekomen…