We beginnen langzaam weer te wennen aan Nederland; het overvolle huis, de drukte overal en de volle agenda, maar in gedachten zijn we al weer bijna in Murtais voor de volgende workation. Je workation eindigt met inpakken, opruimen en schoonmaken. Kom je thuis, kun je gelijk weer aan de slag. Na al die maanden ligt er thuis aardig wat stof. Het huis is weliswaar regelmatig gecheckt en post en binnen plantjes worden bijgehouden door vriendin Christel, maar stoffen en onkruid plukken wordt er natuurlijk niet gedaan.
Daarnaast vinden sommige dingen het blijkbaar niet fijn als ze langere tijd niet gebruikt worden. De verwarming deed het niet meer, het toilet boven trok niet meer door, de vijver stond half leeg ondanks regelmatig aanvullen, de PC/laptopaansluiting die werkte voor ik vertrok werkte opeens weer niet meer, dat moest gelijk opgelost worden. En zo nog een paar dingen, dus kon gelijk weer aan de slag.
Workation 2025/2026
De volgende workation is ook alweer gepland; vanaf november mag ik weer voor een paar maanden naar Portugal. In maart hoorde ik dat ik volgende keer toch niet in hetzelfde huisje kon verblijven, dus moest ik snel op zoek naar wat anders. Want je wilt dat huis toch echt wel eerst even bekijken. Er zijn zoveel scammers op de FB groepen tegenwoordig, dat soms de huizen niet bestaan (of toch niet in Portugal), of het is niet wat er in de advertentie staat, het blijkt veel kleiner dan het leek op de foto’s. Huisdieren mag, maar dan maar eentje. En dan heb je nog de huizen die je niet kunt bezichtigen, want er zit op dat moment al iemand in. Begrijpelijk, maar ik wil dat huurhuis toch echt zien als je er zo lang gaat zitten en zoveel geld voor betaald.
Uiteindelijk toch een locatie gevonden, gezocht via google maps in de omgeving waar ik wilde zitten, ergens tussen Tavira en Olhão, de week voor vertrek het contract getekend. Het wordt weer omgeving Moncarapacho, bij een Frans stel wat in 2023 een huis heeft gekocht en volledig opgeknapt. Sinds Februari hadden ze hun AL status en ze zijn nog druk bezig met de laatste dingen. Het was wel te merken dat het nog nieuw was voor ze, want het contract was erg minimaal, dus dat hebben we samen wat uitgebreid.
Het huurhuis ligt naast hun eigen woning en heeft een gezamenlijke poort ingang. De 150 sinaasappelboompjes in de tuin geven genoeg klimmogelijkheden aan de kattenmeisjes zei de verhuurder lachend. Het zal wel even wennen zijn om directe buren te hebben, maar van alle woningen die ik heb bekeken was dit de mooiste, met een afgezette tuin (al is die dan niet geheel catproof), het beste gelegen voor mij en qua prijs ook nog eens het goedkoopste. Dus hopelijk gaat dit goed bevallen en kan ik hier wel meerdere jaren verblijven in de winter. En het leuke is, het is maar een paar minuutjes fietsen naar Pretinha, de zwarte kat van mijn workation 2023/2024.
Ik ben nu al aan het aftellen. 😊
Laatste ziekenhuis controle
Zodra ik terug in Nederland was, moest ik op controle komen bij de orthopeed. Wederom een röntgenfoto laten maken en daarna gesprek met de arts. Gelukkig was de schouderstand ongewijzigd en zag het er voor nu goed uit. Voor nu, want blijkbaar kunnen die pinnen uit de huid gaan steken of kan de schouderkop afsterven als de doorbloeding slechter wordt. Wat?! Maar dat zou ik vanzelf merken…
Dat alles oké was voor nu op de foto wil helaas niet zeggen dat ik nergens meer last van heb. Inmiddels bijna een jaar verder maar langdurig PC werk of GSM gebruik blijft pijnlijk, bepaalde bewegingen lukken nog steeds niet, bandjes op de schouder zijn niet fijn en ik heb nog steeds regelmatig pijn. Maar dat schijnt er bij te horen.
Koningsdag en oranjebitter
Bij mijn moeder in het dorp was het Oranje feest met Koningsdag. Oranjefeest was het overal natuurlijk, maar iedereen die ooit een lintje had ontvangen in haar dorp werd uitgenodigd voor een bakje koffie en om samen te proosten op de Koning met een glaasje Oranje bitter, dit had stil gelegen sinds corona. Zowel mijn moeder als haar overleden man Theo hebben een lintje ontvangen in het verleden en mijn moeder wilde liever niet alleen gaan, dus vroeg of ik meeging. Stiekem denk ik dat ze me gewoon een keertje extra wilde zien, want ze kent iedereen in het dorp en heeft amper op haar plek gezeten. Was leuk om een keertje mee te maken en om te zien hoe goed ze geïntegreerd is in Theo’s dorp, ook nu hij er niet meer is. Best wel beetje trots op haar!
Koningsdag vieren in Lith, samen met mijn moeder
Portugal is een veilig land
Volgens “the Portugal News” van 16 feb 2025 is Portugal een zeer veilig land. “Het staat zelfs in de top 5 van veiligste landen. De misdaadcijfers behoren tot de laagste van Europa. Portugezen staan bekend om hun warme gastvrijheid en gemeenschapszin, wat een omgeving van wederzijds respect en begrip bevordert; de lokale bevolking heeft er geen problemen mee om informatie met de politie te delen; de vrouw die uit haar raam kijkt en de man die in de plaatselijke kroeg hangt zien veel; Portugezen zijn vreedzaam en rustig, de mensen zorgen voor elkaar.”
Helemaal mee eens; dat gevoel heb ik al vanaf mijn allereerste bezoek, inmiddels vele jaren geleden. In al die jaren heb ik me dan ook nog geen seconde onveilig gevoeld in Portugal. Midden in de nacht teruglopend in Faro centrum naar mijn auto, prima. Fietsend terug in het donker over rustige wegen na het dineren, geen probleem. Overdag midden in de natuur waar je verder geen hond tegenkomt en je gsm amper bereik heeft, ik wandel rustig door. In de middle of nowhere zitten waar je ’s nachts allerlei gekke dingen hoort buiten met een voordeur die mijn katten nog kunnen intrappen met hun pootjes; ik voelde me veilig.
Maar deze afgelopen maanden, in de stad, in een straat met best wel mooie huizen… Nu was dat een ander verhaal; tieners die inbraken, de boel aan gort sloegen, diverse keren brand stichtten en daarnaast nog tig andere mensen die dat buurhuis gewoon in en uit liepen via de achterkant alsof het een supermarkt was. Zelfs binnen voelde ik me soms niet veilig, bij ieder geluid schrokken we op, vooral in de nacht.
Deze periode was één van de vele uitzonderingen; natuurlijk, ook hier bestaat criminaliteit, inbraak, brandstichting, enz, al komt dit velen malen minder voor dan in Nederland; een geval van pure pech. Maar ik besef nu wel wat een impact het kan hebben en hoeveel stress het geeft, zeker als je als vrouw alleen woont en ook nog eens verantwoordelijk bent voor huisdieren.
Dat de Portugezen alles in de gaten houden en niet schromen om foto’s en videos massaal te delen, bleek toen tijdens een nacht een groep jongeren auto’s insloegen en vernielingen aanrichtten in Tavira centrum. Het filmpje met de gezichten duidelijk in beeld werd massaal gedeeld door de Tavirenaren; ik heb hem heel erg vaak voorbij zien komen, gepost door verschillende mensen, in groepen en privé FB.
Bankrekening: een laatste poging
Naar aanleiding van de gastblog op deze site van Sabine kwam ik in contact met haar over het feit dat mijn bankrekening opening maar niet lukte. Ik had het al opgegeven, maar na wat tips van haar ging ik nog een laatste keer aan de slag. Eerste stop was de Câmara in Tavira. Blijkbaar was mijn NIF maar een tijdelijk formulier; ik begreep al niet waarom ze zeiden dat ik een nieuwe moest hebben (je nummer blijft overigens altijd hetzelfde, maar als buitenlander is het een tijdelijk document; moet je maar net weten).
Na 1.5 uur wachten en betaling van wat euro’tjes ontving ik een hernieuwd NIF formulier. Vervolgens moest ik mijn salarisstrook in het Engels zien te krijgen. Met google vertaal had ik een keurige Engelse salarisstrook geprint (de NL ook meegenomen naar de bank om te laten zien dat alles wel echt klopte). Belastingaangifte brief in kleur als bewijsje van mijn woonadres en vervolgens ging ik weer naar de CTT om een nieuwe poging te doen. Een half uur later en warempel, mijn account is nu echt geopend! De bankpas moet ik helaas weer in persoon aanvragen, dus dat zal pas in November worden. Dat gaat op het to-do lijstje voor dan.
Heb jij hulp nodig bij dit soort praktische zaken, neem dan vooral contact op met Sabine. Dank je wel voor je advies!
Luna en Mel: Van salamanders naar kikkers vangen
De kattenmeisjes waren hun Nederlandse huis nog niet vergeten. Binnen één minuut na thuiskomst zat Luna te miauwen bij het kattenluikje in de achterdeur. Wat een slimme dieren zijn het toch.
Binnen een half uur kwam mevrouw terug de woonkamer in met haar prooi; een kikker. Blijkbaar zijn die wat gemakkelijker te vangen dan de salamanders in Portugal. Inmiddels zijn we al vele kikkers verder; ze worden soms met groen en al uit de vijver gevist. Arme kikkertjes; die zullen blij zijn als de meisjes weer naar Portugal gaan. Gelukkig lukt het me om 99% van de kikkers te redden uit hun klauwtjes.
De meisjes vinden het heerlijk buiten, lekker in de zon die gelukkig al regelmatig schijnt, veilig in een afgeschermde tuin ravotten of dutten. Ben heel benieuwd wat ze van onze volgende huur locatie gaan vinden; hopelijk is Mel daar een stuk relaxter.
Voorlopig genieten we eerst van de lente hier in Nederland met soms wat Portugese lekkernijen, zoals de meegenomen honing, muxama, tremoços en wijn. Tot volgende maand!
Mignonne (Nederlandse, 50+, single) en de Portugese katten Luna en Mel (zusjes, 2 jaar) verblijven voor enkele maanden in een huurhuis in de Oost Algarve voor een workation. Ze werkt parttime in de logistiek en is daarnaast een ervaren en erkend kattenoppas o.a. via de KGA voor omgeving Breda en Olhão/Tavira. Ze houdt van lezen, koken, dansen, fotografie, natuur, katten en Portugal uiteraard. Haar droom is om in de toekomst te emigreren naar de Oost Algarve, maar voorlopig is dit een mooie combinatie van twee werelden.
