Ondernemen in Portugal: Dozen, Dilemma's & Dakterrassen

16/05/2024

Ik dacht dus; “zoveel dozen zijn het niet om uit te pakken… appeltje eitje”. Inmiddels, paar dagen verder, weet ik wel beter. Ik kan geen doos meer zien! Er staan er nog zes en dat is administratie en kantoordingen en echt hoor, ik heb er geen zin meer in. En ik weet dat het zoveel makkelijker zou zijn als ik kon werken in mijn ‘kantoor’, en toch zit ik nog met veel plezier aan de keukentafel, uitkijkend over Ferragudo, de bomen, de paardjes aan de overkant… het kan slechter toch?

Maar goed, de dozen staan wel enigszins in de weg, dus ik moet nog effe aan de bak. Verder hebben onze andere spullen een nieuwe plek gekregen; schilderijen, keukenspullen – oh ik had zo mijn koffie apparaat met bonen gemist – accessoires etc. En het appartement is nu echt THUIS. Het voelt zo fijn, gezellig en knus en warm (maar dat komt omdat de airco nog niet hangt, ppfff…).

De uitdagingen van het dakterras

Sinds vorige maand hebben we hard gewerkt in Nederland en Portugal; natuurlijk dozen inpakken daar en uitpakken hier, maar ook veel regelwerk en uiteraard leuke dingen gedaan. Met vrienden naar een ‘vineyard diner’ bij Quinta dos Capinhas geweest; een aanrader by the way. In Porches, in the middle of nowhere. Een heerlijke avond gewoon. En natuurlijk hebben we al mogen meemaken dat geduld een schone zaak is hier, maar ook dat vriendelijkheid en gastvrijheid nog steeds de normaalste zaak van de wereld is. We hadden bijvoorbeeld een afspraak bij de bank, voor we het wisten hoorden we alles over de familie van de dame die ons hielp, en zagen we mensen binnenkomen die alleen even gedag kwamen zeggen. Het is bijna vertederend. In Nederland heb je nagenoeg geen fysieke banken meer, laat staan dat je een normaal gesprek hebt. Maar ook hebben we geleerd (nou ja, bijna dan) om geduld te hebben.

Ondernemen in Portugal: Dozen, Dilemma’s & Dakterrassen | Saudades de Portugal

Onze trots, het dakterras, heeft wat voeten in de aarde gehad. Bestellen van de spullen was geen probleem, het bezorgen was wel een uitdaging! Het begon met de eettafel en stoelen. De bezorgers hadden een blik geworpen op de trap en deden gewoon de deuren van de vrachtwagen dicht, ga maar een andere manier zoeken om het boven te krijgen, dus… Mijn man opperde om het blad los te maken van het onderstel zodat het wel zou passen. De reactie: “dit is een andere service, wij brengen alleen maar”…. nouuuuuu jaaaaa! Na veel gebel met de winkel en de vervoerder (want wie gaat dat betalen), werd het blad losgemaakt, wel met ons eigen gereedschap dat dan weer wel. Maar de jongens hebben het daarna netjes naar het dakterras gebracht, waarna mijn man het weer in elkaar zette.

Twee dagen later kwam de lounge set, het was een soort herhaling van het voorgaande. De deuren gingen weer dicht. Dus weer met de desbetreffende winkel gebeld, want we hadden wel betaald om het boven te zetten, deze jongens waren niet de meest flexibele helaas, maar ook dit is gelukt. Ik stond al klaar met een fooi, maar ze renden zo hard naar beneden dat ik ze niet meer tegen kon houden. Die komen dus echt niet meer hier naar toe om te bezorgen, hahaha.

Maar dit was nog niet alles, en let op; alles in één week, hè. Op de vloer van het dakterras hebben we kunstgras besteld. Dit kwam dus voor de tafel en de lounge set. Zie je het voor je: vrachtwagen, een rol kunstgras van 4 meter breed en 6 meter lang en nog 2 kleinere rolletjes. De blik in de ogen van de vervoerder…. En ja hoor; de deuren van de vrachtwagen gingen dicht, dit krijgen we niet naar boven zeiden ze. Er was inmiddels al een vriend van ons gekomen om te helpen en ik ben toen een Portugese vriend, die toevallig aan de overkant woont, gaan bellen om te vragen of hij kon helpen (hij was de enige die ik zo snel wist met spierballen als Popeye). De rol kunstgras stond inmiddels voor de deur geparkeerd. Het duurde even voor onze vriend er was maar toen…. hij pakt dat ding in zijn eentje op en trekt het omhoog zodat het via de zijkant op het dakterras kwam. Ik ben nu nog enorm onder de indruk! Zo jammer dat ik er geen foto van heb gemaakt.

Het dakterras is BIJNA af, we hebben mooie planten en potten, gezellige verlichting maar we zitten nu nog te wachten op de parasol en de pergola; en die pergola is dus al 2x vertraagd. En dat gooit wat roet in het eten want 24 mei hadden we een feestje gepland en het ziet er naar uit dat de pergola er niet op tijd is. En het plaatsen daarvan is best cruciaal, want het is gewoonweg te heet boven en dat willen we onze gasten niet aandoen, en onszelf ook niet trouwens. Met pijn in mijn hart heb ik vandaag dus het feestje maar verzet naar een datum in juni, het is niet anders.

Werk en passie

Of ik nog tijd had om te werken vraag je? Ja, had ik, maar niet veel. Mijn energielevel daalde naar nul ongeveer, het begint nu weer te komen, maar ik had het even lastig zeg maar. Tot ik een telefoontje kreeg met een best apart, maar erg leuk, verzoek. Geen workation, maar advies en hulp bij het organiseren van een fotoshoot voor een zonnebrand merk. De art director in kwestie had via haar assistente mijn website Ferragudo Dreams gevonden en zag de locaties waar ik mee werk en waagde er dus een telefoontje aan. En wat ben ik blij dat ze dat deed. Mijn creatieve brein ging meteen aan en de klik met haar was er ook meteen. En niet om een veer in mijn bips te steken maar 4 dagen later had ik 2 locaties geregeld en een aparte accommodatie voor de art director. Een dag of 2 later heb ik ook nog wat ‘natuurlijke’ modellen geregeld; leuke jongens en meiden uit het dorp hier. Is toch te gek? Ik kan niet wachten tot het zover is. Hier gaat mijn hart dus sneller van kloppen en mijn energie direct de hoogte in.

Net voor dat telefoontje was ik een idee voor Ferragudo Dreams aan het uitwerken en een dag later had ik een gesprek bij de desbetreffende locatie hierover en er werd direct enthousiast gereageerd, hier kan ik dus verder aan gaan werken. Ik kan je zeggen; ik reed met een zeer content gevoel weer terug naar huis.

Echt thuis

We wonen nu dus echt in Ferragudo en wat een fijn gevoel is het om te weten dat we niet meer naar Nederland moeten, alleen als het echt nodig mocht zijn natuurlijk. Zoals de overdracht van ons huis in Nederland bijvoorbeeld of om mijn moeder te bezoeken.

We gaan onze bedrijven nog ‘Portugees maken’, daar moet nog e.e.a. voor worden geregeld en dan zijn we klaar voor een mooie toekomst. Alleen dat gegeven al maakt me superblij.

Até a proxima.

Sandra komt al ruim 10 jaar in Ferragudo, Portugal en sinds een paar jaar hebben zij en haar partner de wens zich hier permanent te vestigen. Voor het zover is, werkt Sandra voor een aantal maanden per jaar in Ferragudo en runt haar Ferragudo Dreams vanuit deze prachtige plek in de Algarve.