Hartstikke nep natuurlijk, die meeuw! We hebben er wel even goed naar moeten kijken. De foto is genomen tijdens een wandeling langs de kust in Ericeira. Met mijn zoon en kleinzoon van vier ben ik er onlangs vijf dagen geweest. Kijk even naar de blauwe lucht! Behalve een ochtendje wat mist is het alle dagen zo geweest…
Saudades
Mijn zoon wilde er graag naar toe. Hij heeft veel goede herinnering aan dit plaatsje. We zijn er als gezin vroeger vaak op vakantie geweest. Tijdens onze wandeling nu, konden we ons de meeste plekjes van toen nog goed herinneren. De hoge kade met de bankjes en de bootjes beneden… Een paar jaar geleden nog negatief in het nieuws geweest. Een jong stel nam een selfie en boog te ver naar achteren. Ze hebben het niet kunnen navertellen. Ik moet er altijd aan denken als ik hier loop.
Het pleintje met de bomen en al die kwetterende vogels staat ook nog goed in het geheugen. Er zijn wat koffietentjes weg en andere ervoor in de plaats, maar de sfeer is nog het zelfde. De rollerskatebaan konden we niet goed traceren, volgens ons is daar nu de tennisbaan. Toen ik er liep had ik last van weemoed, saudades noemen ze dit hier. Het lijkt zo kort terug, maar we zijn inmiddels wel 35 jaar verder…
Riant geslapen in Hotel Vila Gale, vroeger het Grand Hotel. Je herkent het zo. Een groot groen gebouw grenzend aan het Noorderstrand. Twee zwembaden, een kinderbadje, voldoende ligstoelen en uitzicht op zee. Het was nog buiten het seizoen, dus de prijs viel mee. Lekker knus met z’n drietjes op een kamer. Het kleine mannetje op een bedje in het midden. Het ontbijt was perfect met een Braziliaans meisje dat op een plaat eitjes en omeletjes bakte. Per dag tikte ze meer dan 200 eitjes stuk, zei ze toen ik er naar vroeg. Ook maakte ze stapels pannenkoekjes. Mijn kleinzoon ging steeds weer terug met zijn bordje. Hij is geen goede eter, maar dit ging er prima in samen met de chocolade croissantjes en het fruit. Overdag naar het strand of bij het zwembad en tussendoor een lunch in een van de strandtentjes. Voor ’s avonds haalden we boodschappen bij de supermarkt. Een stokbroodje, wat kaas of zalm en een flesje wijn. Om acht uur lag mijn kleinzoon al lekker in z’n bedje. Wij ernaast met boek of notebook en om de beurt even naar buiten.
Weer thuis in Belém
Zoon en kleinzoon zijn weer weg. Ik zit weer alleen in m’n huisje. Nou ja alleen… ik heb m’n zus en zwager op loopafstand. Zo’n twee, drie dagen per week doen we wel iets samen. Ik zit nu op hen te wachten terwijl ik dit stukje schrijf. We gaan straks naar het strand. Costa da Caparica, aan de overkant van de rivier. Vroeg heen en vroeg terug, anders sta je in de file vanwege de brug. Er zijn veel bussen met schoolkinderen bij het strand. De vakanties zijn begonnen. Aan de kleur van de petjes en t-shirts kun je zien bij welke school of klas de kinderen horen. Ouders kunnen zich bij de gemeente inschrijven voor zo’n vakantie-opvang. Wel bijtijds, want het zit snel vol. Ochtend strand en middag speeltuin. Klinkt goed toch?
Het strand aan de rivier is trouwens ook niet verkeerd. Deze foto is genomen bij Santo Amaro, vanaf Belém zes haltes met het treintje richting Cascais. Even naar beneden lopen en je zit op een heerlijk strandje bij een leuke koffietentje, met gratis strandstoelen en super vriendelijke bediening. Ik heb zelf geen auto, dus als ik alleen naar het strand ga dan is dit mijn vaste plek. Paar uurtjes relaxen, even een kletspraatje… niks mis mee!
Wat ik de andere dagen met mijn zus en zwager doe? Op zaterdag is er de vaste ‘vriendenlunch’. Een tafel bij restaurant Imperial Restelo op het (overdekte) terras. Soms zijn we met z’n zessen, meestal zijn het er meer. De groep is wisselend van samenstelling. Vaak neemt iemand een bijzondere fles wijn mee en wordt er geproefd. Voor mij leuk om zo nieuwe wijnen te leren kennen. Ik doe er mijn voordeel mee voor mijn webwinkel en de wijnreizen. Op zondag ga ik met m’n zus en zwager wandelen in centrum Lissabon. Het is er rustig want alle Portugezen zitten op het strand. Luis, mijn Portugese zwager, verzint elke keer weer een leuke wandeling. Ik heb inmiddels alle stukjes van Lissabon wel gezien dacht ik, maar hij blijft me verrassen!
Liefs Joke
Joke woont de ene helft van het jaar in Lissabon en de andere helft in Amsterdam. Ze importeert Portugese wijn via haar webshop Through the Grapevine. Van oudsher heeft ze een nauwe band met Portugal. Belém is de wijk waar haar huisje staat. Daar gebeurt het allemaal! Ze vertelt je er graag meer over.
