Dankzij de lift van de oude man, die Guilherme bleek te heten, was ik op de bestemming gearriveerd. Van hieruit was het een kleine 15 minuten wandelen om op de plek te komen waar ik uiteindelijk mijn schoenen kon uitrekken. Ik slenterde wat door de stad en vermeed de doorgaande weg vol winkels en cafés en besloot om door de smalle straten die daarachter lagen te lopen. Ik schuifelde langs versleten huizen. Hier en daar stonden deuren open en dartelde de geur van gebakken vis naar buiten.
Vrouwen in bontgekleurde schorten stonden als kramakkelige wezens tegen de gevels een sigaret te roken. Hun tandeloze mondjes sabbelde begerig langs de filters van die peuken waarna ze diep inhaleerde en proestend de rook via hun harige neusgaten naar buiten lieten komen. ‘Tão homem. Como a vida’. Zo de mens… zo het leven. Een leven van eenvoud en berusting. Deze stille berusting was de charme van mijn eigen ouderdom. In het jachtige Nederland kon ik die zegen niet vinden. Hier in Portugal wel!
De rit die ik samen met Guilherme had gemaakt schoot door mijn hoofd. De smoezelige, maar uiterst vriendelijke, man die me een lift had gegeven naar deze plek. Hij had me geleid naar de plek waar ik wilde zijn. De achterkant van het verhaal. Het was alsof er iets zinderde. Mijn hart klopte onrustig in een ongeschreven partituur en in mijn buik fladderde ongedurig een zwerm vlinders. Ik kreeg het nauwelijks onder controle maar de verwaarloosde straatjes in Olhão hielpen me. De staat van sommige huisjes toonde namelijk aan dat het altijd nog erger kon.
In mijn hoofd borrelde nu de fantasie over het verhaal van Guilherme. Met name de achterkant van zijn verhaal. Mijn gedachten gingen terug naar de eenzame damesschoen die ik had zien liggen in de auto. Ik fantaseerde er een vrouw bij die zulk soort schoeisel zou dragen. Een prostituee? Ik kon me echter niet voorstellen dat het budget van Guilherme toereikend was om zich dergelijke diensten te veroorloven. Wellicht was het ook gewoon de schoen van een vriendin of misschien ook wel zijn zus? Het zou ook kunnen dat Guilherme deze schoen gewoon op straat gevonden had. Maar de vraag ‘Waar is die andere schoen’ kroop steeds nadrukkelijker tussen mijn oren. Mijn levendige fantasie ging er mee aan de haal.
(Volgende maand het vervolg.)
Ron (60) zwierf wekenlang door zuid-oost Portugal en verbleef op een basic backpackers kamp in de buurt van Quelfes-Moncarapacho. Daar nam hij de tijd en rust om zijn eerste boek te schrijven dat afgelopen jaar is verschenen. Een autobiografisch reisverhaal verweven met de zwerftocht door het zuiden. Lees hier maandelijks mee.
