Nadat Martim zijn koffie gedronken had scharrelde hij zijn spullen bij elkaar. Zijn telefoon en zijn pakje sigaretten frommelde hij in zijn broekzak. Hij fatsoeneerde zijn kleding die bestond uit een t-shirt dat ooit wit geweest moest zijn en een gele joggingbroek met opvallend rode strepen. Als het geen joggingbroek was geweest had het zomaar de broek van een vrolijke clown kunnen zijn. Daaronder droeg hij bevlekte sneakers met opvallend veel ventilatiegaten. De clown was compleet.
Ik besloot ook te vertrekken en nog wat rond te lopen in het centrum van Faro. Vanavond vroeg naar bed. Morgenochtend zou ik immers vertrekken naar Quelfes en Moncarapacho om daar mijn intrek te nemen op een nomadenkamp. Ik flaneerde wat over de Praça Dom Francisco Gomes waaraan zich de haven bevond. Aan deze weg bevonden zich enkele hotels en cafés. De werkelijke identiteit van Portugal was hier overgenomen door toeristische obstakels zoals een toeristentreintje volgepropt met Duitsers en Britten. Terwijl ik daar liep verheugde ik me op mijn reis naar het zuid oosten. Ver weg van deze kermis. Ik was op zoek naar authenticiteit en rust. Mijn hectische leven in Nederland had ik niet voor niets achter me gelaten. Ik wilde mijn gemoed graag toetsen aan de wezenlijkheid van de Portugees. Zou ik zelf ooit zo gelaten en berustend kunnen worden? Zou ik in staat zijn om het juk van de druk in Nederland te dumpen en mijn creativiteit in mijn werk de ruimte te bieden die het verdiende? Maar sinds deze middag was er iets dat me bezig hield. Dat was het verhaal van Martim.
Na mijn gesprekje met hem op het terras in Faro had ik ontdekt dat hij iets van een geheim met zich meedroeg. Ik zag het in zijn ogen en ik voelde het in de onrust van zijn doen en laten. Toen ik zelf de leeftijd van Martim had orakelde er ook een drang naar avontuur door mijn kop. Martim verborg iets omdat hij me niet kende. Het achterste van zijn tong was nog niet geactiveerd. Maar onze ontmoeting was een prachtige toevalligheid. Mijn voelsprieten veerde op en zochten naar de waarachtigheid. Misschien was dat ook de reden dat ik deze reis aangegaan was, op zoek naar de wereld tussen fantasie en werkelijkheid. Martim zat daar voorlopig nog ergens tussen in.
*(volgende maand: Hoe het verder ging)
Ron (60) zwierf wekenlang door zuid-oost Portugal en verbleef op een basic backpackers kamp in de buurt van Quelfes-Moncarapacho. Daar nam hij de tijd en rust om zijn eerste boek te schrijven dat afgelopen jaar is verschenen. Een autobiografisch reisverhaal verweven met de zwerftocht door het zuiden. Lees hier maandelijks mee.
