Mijn vierde workation al weer, wat gaat de tijd toch snel. Ik zie mezelf nog die eerste keer in de auto stappen voor die lange rit, superspannend en nu begint het onderhand gewoonte te worden. De autorit verliep weer prima, de kattenmeisjes hielden zich rustig. De gebruikelijke hotels onderweg die altijd weer nieuwsgierig zijn naar de katten. Bijna op de minuut nauwkeurig kwam ik aan op de plaats van bestemming. Moncarapacho, voor de tweede keer. Mijn laatste Saudades de Portugal blog en ik neem jullie weer mee naar de Oost Algarve.
Moncarapacho
Het dorp heeft zijn charme behouden, ondanks het grote aantal buitenlanders wat hier verblijft. Er rijden hier ook veel wagens rond met NL kenteken. Op het dorpsplein zitten oudere mannen op bankjes te kletsen, soms onder het genot van een biertje of Imperial, terwijl kinderen rondrennen en uit de cafés komt de geur van sterke koffie en versgebakken brood. De smalle straatjes slingeren wat omhoog langs witte huizen met kleurige tegels en bloempotten vol fleurige planten. In de markthal hoor je het geroezemoes van vrouwen die groente, fruit en kaas kopen. Het dorp is klein, maar levendig genoeg om je welkom te laten voelen zonder dat je er verdwaalt. Vanaf de rand van het dorp kijk je uit over heuvels vol olijfbomen en sinaasappelgaarden, en op een mooie dag zie je de glinstering van de zee. Moncarapacho is geen plek van grote bezienswaardigheden, maar juist van kleine momenten die je bijblijven: een praatje, kopje koffie, een rustige avond onder de sterren. Behalve als de kerkklok luidt, want dan ben je abrupt wakker.
Het gezellige pleintje in het centrum van Moncarapacho
Fuseta
Fuseta voelt nog echt als een vissersdorpje. Aan het begin van de “Passeios Ria Formosa” zit een klein barretje waar de lokale mannen hun biertje wegwerken, de TV aan staat, terwijl er luid wordt gelachen en gediscussieerd. Als je daar gaat zitten, merk je meteen dat je te gast bent in hún wereld, bestellen in het Portugees, en dat is precies de charme. Langs de kade liggen de bootjes, sommige vers geteerd, andere een beetje scheef, maar nog altijd in gebruik. Er hangt de geur van zee, visnetten en zout, en je ziet hoe het dorp ademt met de getijden. En dan, tegen de avond, komt het mooiste moment: bij de toeristentrekker Borda D’aqua zie je de zon langzaam in de lagune zakken. Het water kleurt goud, de bootjes wiegen zacht en de lucht verandert in gele en oranje lagen. Met een glas wijn in je hand kijkend naar de zonsondergang is de perfecte afsluiting van een werkdag.
Antiga estação Salva-Vidas da Fuseta
Olhão en Tavira
Ik kan er mijn vinger niet echt op leggen, het verschil tussen Tavira en Olhão. De plaatsen liggen vlakbij elkaar, maar voelen als 2 verschillende werelden. Mijn Adapo vrienden zweren bij Olhão, ik heb mijn hart verpand aan Tavira. Ik vind Olhão altijd wat zakelijker overkomen en Tavira wat gevoeliger. Ik vroeg het google en ik moet zeggen dat die het goed omschrijft (naar mijn gevoel dan hè).
Olhão bruist. Het is een échte vissersstad: kleurrijk, rauw en heerlijk levendig. In de markthallen ruik je de zee, op de boulevard hoor je het geroezemoes van locals en overal zie je stoere vissersbootjes dobberen. De sfeer is authentiek Portugees, een tikje chaotisch en altijd in beweging.
Tavira daarentegen is de elegante zus: rustig, charmant en bijna romantisch. Met zijn bruggetjes, kerktorens, oude pleintjes en witte gevels voelt het alsof je door een openluchtmuseum wandelt. Alles gaat er nét een tandje langzamer, perfect voor slenteren, terrasjes en genieten van de zachtste Algarve-sfeer.
Dat dus, ik had het zelf niet beter kunnen zeggen.
Cacela Velha
Eén van mijn favoriete plekjes in de Oost Algarve. Cacela Velha is een piepklein dorpje dat voelt alsof het uit een sprookjesboek komt. Boven op een klif kijkt het uit over de Ria Formosa, met een paar witgekalkte huisjes, een oude kerk en een fort dat onverstoorbaar over zee tuurt. Het is rustig, charmant en een tikkeltje magisch, perfect om even te ontsnappen aan de drukte en te genieten van het soort stilte dat alleen door de vogels wordt onderbroken.
Werkdagen
Inmiddels ben ik alweer een paar weken aan het werk. Mijn verhuurder had alvast een bureau en bureaustoel neergezet, dus ik hoefde alleen mijn pc, laptop en schermen aan te sluiten. En geloof het of niet: dit keer deed alles het in één keer.
Het internet hier besluit echter zo nu en dan spontaan een pauze in te lassen. Dus op werkdagen is mijn ochtendroutine inmiddels: ogen open → gsm aan → bidden tot de internetgoden. Want ja… een workation zonder internet is ongeveer hetzelfde als een vis op het droge. En die ziet er zelden gelukkig uit.
Luna en Mel, kattenoppas en vrijwilligerswerk
Met de kattenmeisjes gaat het gelukkig prima. Hun vertrouwde geurtjes zaten nog in de matjes en krabpalen uit de opslag, waardoor ze zich hier razendsnel thuis voelden. Na twee dagen mochten ze naar buiten, met hun Tractive-GPS trackers om, klaar voor een mini-expeditie in onze tuin. Het grote terrein is helaas wat beperkter geworden door de honden, geen sinaasappelbomen om in te klimmen, geen grote tuin om rond te zwerven en te ravotten, tot groot kattenverdriet. De pups zijn trouwens een maatje groter dan verwacht (en ze zijn nog maar 9 maanden), de meisjes vinden ze behoorlijk indrukwekkend (ik ook trouwens). Gelukkig zit er een hekje tussen onze stukken tuin en kunnen mijn twee kattendiva’s de grote honden met één blik wegblazen. Tot nu toe hebben de meisjes nog geen poging gedaan om over het hekje te springen; hopelijk blijft dat zo.
Overdag hangen Luna en Mel meestal achter me in de open bench, voor het bovenraampje of op hun krabpaal met uitzicht op de tuin. En zodra ik pauze heb, gaan we samen naar buiten. De eigenaren en ik beginnen inmiddels elkaars ritme te kennen, op het moment dat wij naar buiten gaan, worden de honden vaak even binnen geparkeerd. Maakt het iets gemakkelijker.
Naast mijn gewone baan, mag ik ook hier allerlei katten verzorgen: kattenoppaswerk en vrijwilligerswerk. Twee oppasadressen had ik deze maand, Goldie en Sunny, beide een superlieve zwarte kat. Uiteraard ga ik ook regelmatig langs Pretinha, mijn zwarte pleegkat, al is het voeren wat lastiger nu we geen vaste plek meer hebben (dat huis is verkocht). En natuurlijk het vrijwilligerswerk bij Adapo in Olhão.
Adapo katten, Luna & Mel, Pretinha, oppaskatten Goldie en Sunny
Vrije tijd
De eerste week is vooral wennen, alles een plekje geven, het huis eigen maken, boodschappen doen. De keuken herinrichten zodat ik ook mijn eigen spullen en boodschappen kwijt kan (de keukenplanken in de verhuurhuizen staan meestal vol). Daarna kwam storm Cláudia voorbij die bij ons gelukkig meeviel. Verder vooral wat borrelen, uit eten, de kattenoppas en bijna iedere dag wel een duik in het zwembadje. De watertemperatuur is 15 graden, dus valt nog best mee.
Daten
Daten in Portugal combineert een vleugje traditie en romantiek met een moderne twist in de grote steden volgens google. Net als elders in Europa zijn datingapps zoals Tinder, Bumble en Happn populair, maar er rust soms nog iets meer taboe op om dat hardop te zeggen. Traditionele ontmoetingen via vrienden, werk of uitgaan zijn hier nog steeds heel gangbaar.
Mijn leven is prima, maar een partner mis ik soms wel. Iemand met wie je de leuke momenten kan delen, maar ook als het eens even niet zo lekker gaat. Met dat op en neer reizen is het wel wat lastiger. Dus wie niet waagt… Gezocht: leuke lieve single man, 50+ / 65- die net als ik Portugal- en kattenliefhebber is. Ben je in voor een bakje koffie of een glaasje wijn, stuur me een privé berichtje, dan kunnen we samen een keer de zonsondergang bekijken op dat strandterrasje in Fuseta. Het is tenslotte nog leuker als je je liefde voor Portugal met iemand kunt delen.
Schommelplezier
Baloiços; ik heb het er vorig jaar al over gehad. In het begin was het toeval, maar nu heb ik er een sport van gemaakt om er iedere keer een aantal te vinden op mijn route. En gelukkig komen er steeds meer bij. Van die kleine pleziermomentjes, zittend op de schommel, vrijheid, even terug naar je kindertijd, meestal uitkijkend over mooie gebieden of een bezienswaardigheid.
De baloiços in Portugal zijn veel meer dan alleen schommels voor kinderen, het zijn kleine feestjes voor jong en oud! Het gegiechel en de vrolijke kreten vullen de lucht, en zelfs os avós (oma en opa) laten zich soms verleiden tot een gewaagde zwaai. Baloiços zijn dé plek waar generaties samenkomen, grenzen verdwijnen en iedereen even kind mag zijn. Wie zegt dat schommelen alleen voor kinderen is, heeft de baloiços hier nog niet ontdekt !
Ook in vorige workation heb ik er weer een aantal mogen afvinken van mijn lijstje. Ik vind ze gewoon geweldig leuk. En ik ben niet de enige. Wist je dat er een hele Facebook pagina aan gewijd is waar mensen foto’s delen van de baloiços die ze bezocht hebben ?
Baloiços in Silves, Cercal, São Bartolomeu de Messines (L) en op Ilha de Tavira (R)
Cerro de São Miguel (411 meter) in Moncarapacho heeft ook een schommel sinds oktober 2024; die stond op mijn bezoeklijstje voor deze workation en daar ben ik afgelopen week naar boven geklommen voor de zonsondergang (foto boven de blog). Geklommen, want de weg zou superslecht zijn en dat wilde ik mijn autootje niet aandoen. Had ik beter wel kunnen doen, want mijn kuiten vonden dit niet zo super en die weg was prima te berijden naar Portugese maatstaven.
Volg je dromen; ze weten de weg
De afgelopen twee jaar heb ik mijn blogs met veel plezier geschreven en jullie een kijkje gegeven in mijn heel gewone, maar toch net-iets-anders werkleven in Portugal. Hopelijk hebben jullie er net zo van genoten als ik, en misschien heb ik stiekem iemand geïnspireerd om zelf eens een workation of overwinteravontuur te plannen. Laat het me vooral weten; ik hoor het graag! En uiteraard blijf ik altijd openstaan voor vragen, ook nu het blogjaar erop zit.
Zoals ik in 2024 afsloot met “Volg je dromen, ze weten de weg.”, daarmee sluit ik deze blog nogmaals af, dit keer écht de laatste. Mijn workations gaan gewoon vrolijk verder en ik droom door. En wie weet… wordt de Portugese verleiding op een dag te groot, ga ik inderdaad vroeg met pensioen en wordt Portugal mijn vaste basis, met af en toe een uitstapje naar Nederland. Já estou ansioso por isso; ik verheug me er al op! 🙏🏼
Mignonne (Nederlandse, 50+, single) en de Portugese katten Luna en Mel (zusjes, 2 jaar) verblijven voor enkele maanden in een huurhuis in de Oost Algarve voor een workation. Ze werkt parttime in de logistiek en is daarnaast een ervaren en erkend kattenoppas o.a. via de KGA voor omgeving Breda en Olhão/Tavira. Ze houdt van lezen, koken, dansen, fotografie, natuur, katten en Portugal uiteraard. Haar droom is om in de toekomst te emigreren naar de Oost Algarve, maar voorlopig is dit een mooie combinatie van twee werelden.
je bent nog jong positief staand in het leven ook mede door de ALgarve en ben gezond, houden zo.
Ik neem aan dat je goed Portugees kan verstaan en spreken anders mis je”wat”
Suggestie: hou een woning aan in NL zodat je dar eens op terug kan vallen.
liefs:
Ton
Mijn Portugees zou beter kunnen maar daar wordt nog steeds aan gewerkt 😉
Huis in NL aanhouden zal financieel helaas niet lukken na emigratie. Bedankt voor de tips