De zomerperiode met zijn temperaturen tussen de 30 en 35 graden, in het centrum van Portugal, “dwingt” ons bij te warm weer op zoek te gaan naar plekken in het district Coimbra die voor wat verkoeling kunnen zorgen. Dat wil zeggen, voor ons, het liefst bestemmingen die op maximaal 1 uur autorijden liggen. Dat zegt natuurlijk niet zoveel. Want via de autostrade kan je aardig verder geraken dan via de kronkelende weggetjes langsheen slapende dorpen in de heuvels.
Maar goed, we maakten in de ochtend een picknick klaar en gingen met behulp van de GPS op zoek naar de “Praia fluvial do Vimeiro”. Een rivierstrand (Praia Fluvial) aangeraden door een Portugese vriendin. We arriveerden ter plekke zo tegen 11:00 uur en de parking telde al een vijftiental wagens. Enkele families, bepakt met grote frigoboxen, hadden er duidelijk zin in. Vanaf de parking moesten we bergaf naar de rivier. Alles was daar beneden: een groen weilandje, een cafetaria met parasols, picknicktafels, houten banken, en schaduw. Uitnodigend dus. Vooral het water van de rivier de Alva ontlokte bij ons een wow: glashelder stromend water van een verkoelende temperatuur, waar de mens met behulp van wat beton een waterbekken had gecreëerd, waarin een enkeling reeds pootje baadde.
Maar, eigenlijk zijn we meer stappers dan zwemmers. Langs de praia passeert de Rota do Alva, één van de vele officiële wandelingen in het district Coimbra. Weliswaar was ze volgens internet “tijdelijk buiten gebruik”, maar we besloten ze toch te volgen. Of althans een poging te wagen. Het eerste stukje dat we liepen, aan de rechteroever, was stroomopwaarts. Aardig wat rotsig terrein met omgevallen boomstammen en kleine niveauverschilletjes om over te klauteren.
Na zo’n 40 minuten kwamen we bij een ruïne van wat ooit een watermolen is geweest. De natuur had mossen op de stenen doen groeien, maar je kon nog duidelijk zien hoe het water van de rivier ooit werd afgeleid en ten dienste van menselijke activiteit (malen) werd ingezet. Er was ook een soort van oversteek naar de andere oever. Er lagen grote stukken beton met ertussen een te grote open ruimte, hier moest je dan over gladde stenen door het water stappen. En dat risico wilden we niet nemen. Plots kwam een jeep vanuit het niets onze richting uit. Een ouder koppel pakte stoeltjes en een tafeltje uit hun jeep, dat waren duidelijk locals die de mooiste plekjes ook kenden natuurlijk. Een korte begroeting en wat heen en weer gebabbel. Als dat langer had geduurd had die man ons zeker naar de overkant van de rivier begeleid. Het scheen voor hem geen probleem te zijn door de rivier te waden.
Maar we liepen terug naar het rivierstrand. Een leuke plek onder een boom was vrij en daar genoten we van de koele bries en de schaduw en van onze picknick natuurlijk.
Er zijn wel meerdere uitgestippelde wandelingen aangegeven op die plek. Maar we zouden vasthouden aan onze Rota do Alva, maar dan in de andere richting, stroomafwaarts. Daar kwamen we eerst voorbij een waterrad dat nog steeds in goede toestand was en het water naar hoger gelegen stukken leidde. Ik moet toegeven, deze nieuwe poging, dat was geen goed idee. Het was ondertussen op het warmste van de dag en het eerste stuk ging na enkele 100 meters over op een, weliswaar rustige, asfaltweg. Ken je dat gevoel van de hitte die opstijgt uit asfalt… volhouders gaan wel door. Zelfs toen we een stoffige, aarden zijweg inliepen en ons tussen een halve meter onkruid een weg baanden geloofden we er nog in. Het struikgewas was dicht begroeid en het weggetje langzaam niet meer zichtbaar. We bleven haken in de bramen en de insecten prikten gulzig in onze benen.
Er zat dus niks anders meer op dan langs dezelfde weg terug te keren en te verlangen naar het koele water van de Alva.
Het was er een drukte van jewelste ondertussen. Portugezen picknicken altijd in “vol ornaat”, met een stoffen tafelkleed, en heel veel eten en drinken. En ze brengen ook avó en avô (oma en opa) mee. Ik zou zeggen dat er hiermee minstens drie generaties samen op zondag dit uitstapje doen.
Mijn oververhitte voeten moesten even wennen aan het koele water. Anderen die niet terugschrokken doken er helemaal in. Maar zo een straffe madam ben ik niet.
Toen de namiddag er bijna opzat, planden we nog een bezoek aan de op zo´n zes km verderop gelegen windmolens: de moinhas da Serra da Atalhada. De eerste poging was niet zo’n succes. Een bord bij de start van de klim naar de heuvelkam waarschuwde: alleen toegankelijk voor 4×4 auto’s. Die hebben we niet, dus begonnen we ook niet aan de klim van de laatste honderden meters. We dropen letterlijk af. Het zat ons vandaag niet altijd mee, we reden beter huiswaarts. Tot we na 5 minuten een andere wegwijzer zagen, die ook de richting naar de molens aangaf. Oké, dan proberen we het nog een keer. Deze weg was geasfalteerd, maar duidelijk te smal in het geval er een tegenligger zou komen. Gelukkig kwamen we er geen enkele tegen.
Op de heuvelkam aangekomen was er een parkeerruimte. En een 360 graden uitzicht, rondom heuvels, bossen, vergezichten. Een 5-sterren miradouro (uitzichtpunt)! Bij het uitstappen voelde de lucht al meteen veel koeler aan dan daar beneden, dat was mooi meegenomen. Maar er waaide een stevige wind. Ja, dat moet wel als je hier graanmolens bouwt. Nu zijn ze niet meer in gebruik. Niemand weet precies wanneer ze gebouwd zijn. Er zijn er enkele gerenoveerd en omgebouwd tot accommodatie aan. Anderen zijn privé-bezit, aan één ervan zaten vier personen op de stenen picknicktafel met stenen stoeltjes er omheen te eten. En een bordje “Privé”. Spijtig genoeg was geen enkele molen van binnen te bezoeken. Ze leveren wel leuk fotomateriaal op.
De dag zat erop. Ik ben nog steeds verbaasd over de variëteit aan landschappen en de rivierstranden, zo binnen een uurtje autorijden van Coimbra. Hier geraak je niet zo snel op uitgekeken.
Marieleen is sinds augustus 2019 heerlijk “reformada” en heeft dus tijd (en zin) om elke eerste zaterdag van de maand allerlei ontdekkingen in Coimbra te delen. Plus natuurlijk haar enthousiasme en liefde voor de stad! Volg haar op Instagram voor nog meer foto´s van Coimbra en omgeving. Voor een rondleiding of een bezoek aan de stad aarzel niet haar te contacteren via marieleenb.pt@gmail.com.
