Compleet Coimbra: Figueira da Foz

Vandaag neem ik jullie graag mee op uitstap. Er wordt wel eens gezegd dat Coimbra zo centraal ligt in Portugal dat je vandaaruit heel wat interessante plekken kan opzoeken. En dat is nu net wat we midden februari gedaan hebben. De auto in en na een rit van 40 km ergens ten velde in de buurt van Figueira da Foz naar een museum gereden waar je de ambacht van de zoutwinning kan zien.

Figueira da Foz of de “Vijgenboom aan de monding” was al van bij het begin van ons verblijf in Portugal vaak een onderwerp van gesprek. Onze huisbaas Sylvio, van het eerste appartement waar we woonden (leeftijd begin 90), reed nog geregeld zelf deze weg, op weg naar zijn vakantieverblijf aan de Atlantische kust. Hij kon heel heroïsch spreken over Figueira, waar niet alleen hij blijkbaar maar ook vele andere Conimbriënsers, nog een stek hebben waar ze naar toevluchten als de zomers te heet worden in Coimbra.

Het kwam er nooit van met hem het beloofde koffietje daar ter plekke te gaan drinken, want het feit dat we moesten meerijden met hem en zijn gezegende leeftijd in acht genomen, boezemde ons wel wat angst in. We hadden zelf nog geen auto toen. Ondertussen hebben we onze uitstapvrijheid herwonnen en doen we er wekelijks eentje. Al moet ik toegeven dat het al de derde keer was dat we richting Atlantische Oceaan reden.

De eerste keer was het volop zomer periode.  Caroline, onze dochter die in Toronto (Canada) woont, houdt van de zee en wou er naartoe om zich een uur lang te laten wiegen door de woeste golven en zich nadien in het warme zand te vleien. Brrrr, veel te koud water voor mij!

Ik lig liever op dat breedste strand van West-Europa, met een wandelboulevard en fotogenieke palmbomen, kleurrijke zonneschermen en zitjes voor diegenen die niet meer recht geraken eens ze zitten in het warme, zachte zand.

De tweede keer waren het vooral de dreigende luchten die vele foto’s opleverden en de golven die me wel tientallen keren “wohw” liet uitroepen. Ik kon er geen genoeg van krijgen, vanop afstand natuurlijk. Want ik liet al eerder weten bang te zijn voor het geweld van zoveel redelijk woest water. Maar mooooiiii!

En dan vandaag, half februari, op een zaterdag, waarop onze weersapp belooft dat het grijs (misschien wel 50 shades of grey…) zal blijven in Coimbra, besluiten we opnieuw naar de kust te rijden. Er wordt gezegd dat het aan de kust vaker opklaart. Dat geloven we maar al te graag of tenminste dat hoopten we. En ja hoor, hoe dichter bij ons doel, hoe meer de wolken slechts dotjes lijken van dat grijs wolkendek.

Figueira da Foz

We rijden over een imposante brug over de Mondego voor we Figueira da Foz binnenrijden en volgen dan de GPS. Ja, zelfs als die ons over een stukje zandweg stuurt met de breedte van één wagen en links en rechts water. Hier kan je alleen maar vooruit. Dat doen we dan maar. Tot aan een houten gebouw dat het “Núcleo  Museologico do Sal” blijkt te zijn.

Een allervriendelijkste Portugees, Vitor, heet ons welkom en stopt met zoutzakjes vullen. We hebben trouwens nog niet veel onvriendelijke Portugezen ontmoet in die anderhalf jaar dat we hier wonen! Maar de truck zit er hem in te oefenen met wat je al geleerd hebt in de Portugese les, ook al is dat van weinig betekenis: “Sou Belga, residente de Coimbra, apprendemos portuguese e enz.. “ Het ijs is meteen gebroken als je ook je glimlach erbij schenkt.

We kregen een persoonlijke, enthousiaste rondleiding in het museum. We kochten wat in het zoutwinkeltje en liepen dan op de Rota das Salinas: een wandelpad tussen de zoutpannen, met soms iets bredere, soms wat hobbelige wegels. Duur tussen één en anderhalf uur. Neem wel water mee en een snackje. De wandeling is aangegeven met bordjes en loopt langs de in deze maand nog slapende zoutpannen.

Neem een fototoestel met telelens mee en een verrekijker, we konden honderden flamingo´s zien die met hun snavel de kreeftjes uit het water zeven en een keertje een luchtspektakel gaven toen een fietser ze ongewild deed opvliegen. Ik heb nu honderden foto´s waaruit ik moet kiezen. Maar eerst kijken of alle foto’s wel scherp zijn, het professionele fototoestel is sinds de komst van de kwaliteitscamera´s op de I-phone niet meer uit de kast geweest….

Figueira da Foz

Vitor nodigde ons uit terug te komen in de zomermaanden en dan te kunnen kijken hoe er mits twee “forsballen” flor de sal wordt gerijfd en op bergen gedroogd. Maar… ik wil vooral eens terug voor dat openlucht bad aan de ingang, waar je je voeten kan weken en je velletje superzacht wordt na enkele minuten. Ik verkies te duiken in het grotere zoutbad met zeewater ernaast, waar je je helemaal kan onderdompelen. Oei, misschien kan ik hier mijn angst voor de zee overwinnen?

Doe Vitor de groeten, hij is helemaal enthousiast, zoals we het graag hebben.

Naar huis rijden doen we nu nog niet. Want waar kan je beter gaan eten dan daar waar de locals gaan. Onze Portugese vriendin Amélia stuurde ons haar lievelingsadresje door. Ik verklap het jullie graag: restaurant Mar à Vista in Buarcos, vlakbij Figueira. We genoten aan de straatkant met weinig verkeer, van een zonnige plek en aten gegrilde sardienen met een salade en brood. Een menu hoef je niet te vragen, want ze serveren alleen sardienen. De schaal werd regelmatig aangevuld tot we ons buikje rond had gegeten. We betaalden voor ons twee met wijn en koffie erbij nog geen 40 euro. En het was smullen hè.


Marieleen is sinds augustus 2019 heerlijk “reformada” en heeft dus tijd (en zin) om elke eerste zaterdag van de maand allerlei ontdekkingen in Coimbra te delen. Plus natuurlijk haar enthousiasme en liefde voor de stad!