Ná de schokkende ontboezeming van Guilherme besloot ik na een paar dagen terug te gaan naar zijn winkeltje. Het verhaal liet me niet los. In mijn fantasie had ik het verhaal reeds opgeblazen tot een tikkend explosief dat elk moment zou kunnen ontploffen in een stortvloed aan literaire emoties. Ik wilde echter dicht bij de bron blijven en Guilherme opnieuw uitdagen méér te vertellen.
Ik ging naar binnen en trof hem, rommelend in het achterste gedeelte van het donkere winkeltje, aan. Hij keek op en spreidde zijn armen wijd open als teken van vriendschap. Guilherme ging verder met zijn verhaal door te zeggen hoe erg hij het allemaal had gevonden. Hij vertelde dat hij na zijn aanhouding een nacht in de cel had gezeten en was verhoord. Tegen de ochtend mocht hij met een dagvaarding voor verantwoording naar huis.
De eerste twee dagen deed hij niks. Hij kon niet eten en niet slapen. Om zichzelf te verdoven dronk hij goedkoop bier en whisky. ’s Nachts in bed zag hij beelden voor zich van het ongeluk dat hij niet gezien had en maar wel had kunnen voorkomen. De volgende nacht kroop hij uit zijn bed. Trok zijn kleren aan en wandelde naar de plaats delict. Hij schuifelde voorzichtig langs de rails tot op de plek waar de fatale aanrijding had plaatsgevonden. Zo had hij daar minutenlang gestaan. In het holst van de nacht. Hij wilde iets doen maar wist niet wat. Het was hem overkomen. Hij kon niet anders dan berusten in zijn lot.
Aan de rafelranden van het spoor waar doorgaans afval lag had hij de damesschoen gevonden. Blijkbaar was die in alle hectiek door de politie en brandweer vergeten om op te ruimen. Hij had nog even gezocht naar de andere schoen maar door de duisternis kon hij die niet vinden. Hij besloot de schoen mee te nemen naar huis. De schoen van de vrouw wiens leven hij had laten eindigen. Weken later drong het pas tot hem door dat het kind in de kinderwagen het ongeval had overleefd. Hij wilde zich verantwoorden en met de weinige middelen die hij had wilde hij het kind ondersteunen.
Maar zowel de politie als de officier van justitie gaven hier om privacy redenen geen toestemming voor. Ze deelden hem alleen mee dat het een jongetje betrof. Al die jaren had dat aan hem geknaagd. Dat was nu 20 jaar geleden. De knul moest nu dus 20 jaar zijn. Opgegroeid zonder moeder. Opgegroeid met een verschrikkelijk verhaal vanaf de eerste momenten van zijn leventje. Al 20 jaar was hij op zoek naar de jongen maar zonder enig resultaat.
*Volgende maand het vervolg op deze Portugese tragedie.
Kijk voor mijn eerste boek op de website.
Ron (60) zwierf wekenlang door zuid-oost Portugal en verbleef op een basic backpackers kamp in de buurt van Quelfes-Moncarapacho. Daar nam hij de tijd en rust om zijn eerste boek te schrijven dat afgelopen jaar is verschenen. Een autobiografisch reisverhaal verweven met de zwerftocht door het zuiden. Lees hier maandelijks mee.
