Terwijl ik deze blog zit te typen zijn de voorbereidingen voor de volgende workation in volle gang. De auto is deze maand eindelijk gerepareerd (van het ongelukje nog in februari) en ook de jaarlijkse check bij de Suzuki dealer is gedaan. Mijn Ignisje is er klaar voor, nu ik nog. Door de schouderblessure is het nog steeds spannend of het gaat lukken en of ik überhaupt mag autorijden tegen die tijd; 2400 km in je eentje rijden is toch net even wat anders dan een ritje naar de supermarkt of naar werk. Sowieso is de 2.5 dag omgezet naar 4 dagen op mijn gemak reizen. Fingers crossed.
Begin november vertrek ik dus hopelijk weer en deze keer verblijf ik 5 maanden in Tavira, aan de rand van het centrum, vlakbij het Gran Plaza. Drie maanden workation en verder al mijn gewone en bijgekochte vakantie dagen bij elkaar gelegd. Tussendoor even naar Nederland vliegen en katoppas Jolien wilde nog wel een keer verblijven in mijn huurhuis, dus ik kan er ook weer een weekje tussenuit voor wat sightseeing in Portugal terwijl mijn kattenmeisjes in goede handen zijn. Ik kijk er weer ontzettend naar uit!
Tavira
Tavira is mijn favoriete plaats in de Algarve, het voelt daar echt als thuiskomen voor mij. Een mooie mix van kerken en terrasjes met nog geen massa toerisme, ook al wordt het óók hier steeds drukker. Het ligt vlakbij een zandstrand waar je met een ferryboot naar toe kan vanuit het centrum. De Romaanse brug en de Rio de Gilão die het dorp doormidden klieft, de kasteelruïnes waarvan je mooi uitzicht hebt over het stadje, meer dan 30 kerken, kleine straatjes, gezellige terrasjes/restaurantjes en diverse winkeltjes geven de stad zijn charme. Bij de markthal en achter het busstation heb je gratis parkeergelegenheid. Aan de rand van de stad een groot winkelcentrum (Gran Plaza met woonwinkels, waaronder een Worten, Continente, bioscoop, foodplaza en nog veel meer). En net daarbuiten vind je prachtige natuur, zoals de route naar de Pego do Inferno. Tavira heeft echt voor ieder wat wils. Vanaf het eerste bezoek, inmiddels zo’n 20 jaar geleden denk ik, heb ik hier mijn hart aan verpand.
Compilage foto Tavira
De voorbereidingen
Zo’n langere periode vergt toch net even wat meer voorbereiding dan een korte vakantie. En alles is dit jaar op het laatste moment, gelukkig ben ik er inmiddels al wat meer ervaren in. Schoonmaak huis, voorraad opmaken, 1 rollerbag met kleding, 1 kleine koffer voor de katten, 1 kleine koffer voor onderweg, PC en laptop, verzekeringen check, hotels reserveren (vooral met huisdieren mag je niet overal komen), geldigheid paspoort, rijbewijs e.d. en alvast Zooplus voer bestellen voor de katten. De rest staat in de opslag in Olhão of is daar te koop.
Mijn huurwoning in Tavira voor de komende workation
Luna en Mel in 2022
Zoals jullie lazen gaan mijn 2 kattenmeisjes tijdens de workation mee naar Portugal. Hun thuisland, want deze 2 katjes heb ik gevonden tijdens mijn eerste workation hier in de Oost Algarve in 2022.
Terugkomend van de lunch hoorde ik gepiep bij de containerbakken. Het zal toch niet he?! Twee kleine hummeltjes, bang, rillerig en hongerig, veel te jong en zonder mama. Van een afstandje staan wachten of mamapoes nog kwam en of er meerdere kittens waren, maar nee. En het toeval (wederom, toeval bestaat niet) wilde dat ik van een vorige lunchafspraak nog een vliegtuig dierenreistas in mijn auto had liggen die iemand van me geleend had vanuit Nederland. Dus uiteindelijk de katjes ingeladen in die reistas en mee naar huis genomen. Gelukkig was de huiseigenaar dezelfde mening toegedaan; “het moest zo zijn, ze mogen blijven in het huurhuis”.
Een schamele poging werd er gedaan om een ander huisje voor ze te vinden, maar eigenlijk was ik al stapelverliefd op ze. Die eerste avond hadden ze al namen die zowel in Nederland als in Portugal gebruikt konden worden: Luna en Mel. Er kwam gelijk een krabpaal, wat extra kleden, speeltjes, een warm mandje en 2 dagen daarna gingen ze mee naar de dierenarts waar ze zorgvuldig werden onderzocht en gezond werden bevonden. En nog meer spullen aangeschaft zodat ze het meubilair met rust zouden laten.
Voor de kattenmeisjes werd een heel schema opgezet, want ze moesten al hun inentingen gehad hebben, gechipt zijn, een EU paspoort hebben, Rabiës inenting (minimaal 21 dagen voor vertrek) en parasietenkuur voor ze mee mochten naar Nederland en overal moesten een aantal weken tussen zitten. En zo werd hun geboortedatum vastgesteld op 27 september; het paste dan precies.
De terugreis was weer even een geregel. Ik had wel een grote kattendraagtas, maar de kleine hummeltjes groeiden als kool. Uiteindelijk is het allemaal prima gelukt met een los kattenbakje.
Tot de laatste reisdag. ’s Ochtends vroeg zou ik beginnen aan de route rondom Parijs; vroeg vertrokken en nog half slaperig. De kattenmand was keurig dichtgeritst, maar toch kregen de meisjes het voor elkaar om te ontsnappen uit hun reismand. Kun je je voorstellen hoe ik schrok toen ik in mijn achteruitkijk spiegel opeens 2 paar kattenoogjes zag verschijnen (zoals Mel hier zit op de rechterfoto), in het donker met wat nachtblindheid, midden op de Parijse rondweg, zoekend naar welke afslag ik moest hebben, oplettend op het verkeer wat langs je heen raast, een benzine tank die opeens ging knipperen en daarnaast nog een gsm waarvan de routeplanner precies op dat moment ermee stopte. Geloof niet dat ik ooit zoveel stress heb ervaren als op dat moment.
Tip: maak het ritsje van de dierenartsdraagmand altijd vast aan iets anders zodat ze de ritsjes niet uit elkaar kunnen duwen !
Luna en Mel nu
Afgelopen jaar had ik een grote (honden)kennel met plateaus en kattenbak erin op de volledige achterbank van mijn auto. Dat vonden mijn kattenmeisjes best leuk. Tot mijn grote verbazing zaten ze bijna de hele reis uit het raam te kijken ipv op het knusse rustige plekje onderin.
De meisjes dragen buiten een Tractive GPS tracker en een naamlabel met mijn telnr. Beiden katten zijn geregistreerd bij NDG, Petbase en natuurlijk bij Siac. Ik moet er niet aan denken ze kwijt te raken.
De minder leuke kanten van een workation
Afgelopen workation overleden twee mensen die ik ken. En niet dat ik die nou zo vaak zag, maar je hebt toch een band met ze, als familie of via via tijdens verjaardagsvisite. Dat doet dan even pijn dat je er niet bij kan zijn voor dat laatste afscheid en om de achtergebleven persoon te steunen. Datzelfde geldt natuurlijk ook voor de leuke dingen zoals een huwelijksfeest, bijzondere verjaardagen, de jaarlijkse kerstborrel, dat gezellige salsafeest waarvan je alleen maar de foto’s ziet, een baby die geboren wordt, enz. Je kunt niet iedere keer op en neer vliegen en mist de “hoogte- en dieptepunten” van familie en vrienden.
Uit het oog, uit het hart?
Als je langere tijd in het buitenland verblijft is het lastiger om contact te houden met familie en vrienden. Hoe minder je vrienden je zien, hoe meer je uit hun gedachten verdwijnt. En dat geldt andersom natuurlijk ook. Je bouwt tijdens je workation een soort nieuw leven op in een ander land, zeker als je vaker en langere tijd in hetzelfde gebied verblijft. Natuurlijk werkt Whatsapp prima, maar het is toch anders en je appt nou eenmaal niet iedere week en anders moet je toch vaak hetzelfde typen met iedereen. Dus gebruik ik Facebook om mensen op de hoogte te houden en te betrekken bij mijn leven in Portugal. En Polarsteps met uitgebreidere verslagen en foto’s voor mijn ouders. Maar het voelt toch anders dan elkaar in het echt zien.
Het is een heel avontuur wat je toch in je eentje aangaat. De eerste keer is het apart, is iedereen geïnteresseerd en volgen en reageren ze nog regelmatig, maar nu bij mijn tweede workation merkte ik al dat dat minder was. Toch uit het oog, uit het hart? Niet bij iedereen, maar het is blijkbaar toch iets wat er bij hoort en er heel langzaam insluipt. Het “grappige” is dat je van sommige vrienden weinig tot niets hoort, terwijl mensen die soms verder van je afstaan heel erg met je meeleven en interesse tonen in je doen en laten; zeer verrassend soms. Het helpt bij mij niet mee dat mijn zomermaanden vol zijn met katoppas afspraken en ik weinig vrije tijd meer heb naast mijn werk en studie; op een gegeven moment zie je je vrienden eigenlijk bijna niet meer. Dit merkte ik ook in juli na mijn fietsduikeling en schouderoperatie waarbij mijn katoppas klanten vaker informeerden hoe het met me ging en/of langskwamen dan mijn vrienden. Dat is best confronterend soms.
Post thuisfront
Een pakketje, een kaart of iets anders vanuit thuis doet iets met je. Maar wie stuurt er nou tegenwoordig nog echte post? En toch, hoe leuk is het om post te ontvangen op je tijdelijke adres. Als ik mijn brievenbus open deed en er lag weer iets in, was dat superleuk. Het eerste jaar kreeg ik best veel kaarten, afgelopen jaar waren het er al een stuk minder. Ook Luna en Mel kregen dit jaar post. Ben benieuwd wat we deze keer gaan ontvangen.
Magneten sparen
Ieder zijn verzamelaarsgekte; ik spaar magneetjes van de locaties waar ik ben geweest. Het liefst zo gek en kitsch mogelijk, maar die zijn vaak wat moeilijker te vinden. Of met katjes erop natuurlijk. Mijn Portugal collectie is inmiddels al aardig uitgebreid, al zeker meer dan 100 stuks.
Gedeelte collectie magneten
Hopelijk ontvang ik goed nieuws uit het ziekenhuis tijdens de extra controle en schrijf ik de volgende blog vanuit het mooie Tavira. Duimen jullie voor me mee dat het allemaal gaat lukken?
Mignonne (Nederlandse, 50+, single) en de Portugese katten Luna en Mel (zusjes, 1 jaar) verblijven voor enkele maanden in een huurhuis in de Oost Algarve voor een workation. Ze werkt parttime in de logistiek en is daarnaast een ervaren en erkend kattenoppas via de KGA voor de omgeving van Breda. Houd van lezen, koken, dansen, fotografie, natuur, katten en Portugal uiteraard. De ultieme droom is om in de toekomst te emigreren naar de Oost Algarve, maar voor nu is dit een mooie combinatie van twee werelden.
