Door al die regenval lijkt de Rio Gilão die door Tavira stroomt deze maanden wel op een chocolademelk rivier. Doordat er zoveel regen is gevallen, in lange tijd en heel veel achter elkaar, ontstaat er een sterkere doorstroming en die neemt veel zand met zich mee waardoor het water bruin wordt. Een andere reden zou de stijgende PH waarde door organische koolstoffen uit de grond kunnen zijn heb ik ergens gelezen. Een chocolademelk rivier klinkt in ieder geval wat leuker dan een modderachtige rivier.
De beste wasdag
Al die regen geeft soms wel leuke gesprekken of berichtgeving. Safe communities Portugal is een informatieve site waar ik veel informatie vandaan haal. Daarnaast krijg je hier sms meldingen als er een weercode geldt in jouw omgeving en ook de plaatselijke câmara deelt informatie via FB over het weer, gevaarlijke gebieden tijdens droge dagen (brandgevaar), maar ook welke wegen gesloten zijn bij hevige regenval enz.
Zodra er een zonnige dag aankomt volgens de voorspellingen, zie je dan nu ook overal gelijk wasgoed hangen aan de waslijnen. En dan maar hopen dat het droog blijft. Met al die vochtigheid binnen, kun je wel een droogrekje binnen zetten, maar droog worden zal het niet, alleen nog maar vochtiger in huis. En wel eens geprobeerd om een dekbedhoes te drogen op een wasrekje?? Ontelbare keren heb ik deze weken buiten mijn wasgoed opgehangen tijdens een zonnetje, om er vervolgens 30 minuten later een fikse bui overheen te krijgen. En als het dan bijna droog was, nog een keer.
Maar deze post wat de beste wasdag was, vond ik eigenlijk wel erg grappig. Het zegt ook genoeg over al die regenachtige dagen die we gehad hebben de laatste tijd dat daar een post over gemaakt werd.
Zelfs in de sportschool werd er door de mannen gepraat over wanneer te wassen en drogen, en hoe; het gebruik van een wasdroger, binnen laten drogen of buiten ophangen. Zijn toch gesprekken die je in Nederland niet snel zou horen. In Nederland is het zoeken naar een “lavandaria” (wasserij) als een speld in een hooiberg, hier zijn er voldoende. Er zijn meerdere kleine shops in Tavira en iedere grote supermarkt heeft wel een paar grotere machines staan waar je voor een paar euro je wasgoed kunt drogen (of wassen). Tegelijkertijd even je boodschappen doen of een gesprekje aanknopen met de andere wachtenden.
Luna, Mel en andere katten
Mel durft inmiddels iets meer, maar blijft bang aan de voorkant van het huis. De trein of brommer die voorbij rijdt interesseert haar niets, maar een auto, paniek, zoef, weg is Mel, via het raam aan de zijkant van het huis naar binnen. Datzelfde geldt bij beiden als er mensen voorbij lopen.
Luna klimt in de boom en heeft inmiddels uitgevonden hoe ze gemakkelijk aan de andere kant van het hekwerk kan komen, aan de voorkant bij die weg. Paniek bij mij. En ze wil vervolgens niet meer terug en huppelt vrolijk door de begroeiing waar ik niet bij kan komen door alle stekelplanten.
Ik heb het er maar druk mee, want we gaan toch iedere dag minimaal 2x naar buiten toe en dan is het dus niet relaxed staan of zitten maar hele rondes om het huis. Gelukkig zijn de meisjes tijdens het werken ook blij voor het open raam (voor mij dan soms wel weer erg fris) en op hun warme ligplekjes.
De straatkatten en Adapo katten hebben het nog zwaarder met al die regen en storm. De Adapo katten hebben dan wel grote blokhutten met daarin huisjes waarin ze droog zitten, maar alle doeken (hoe goed ook vastgezet) flapperen heen en weer; moet erg beangstigend voor ze zijn. Hoewel er inmiddels diverse katten over de regenboogbrug zijn gegaan (door ziekte en ouderdom), is er gelukkig ook goed nieuws en zijn er door de vele FB berichten van Adapo ook al diverse van hun katten die een fijn nieuw thuis hebben gevonden.
Het verschil tussen regen (L) en zonneschijn (R) in de opvang
En nog meer goed nieuws, want na een jaar van e-mailen en zeuren bij de Municipal Vet is de zwarte kat Pretinha (de tuinkat van mijn workation uit Murtais), die ik heb laten castreren en chippen, nu eindelijk geregistreerd bij Siac, het Portugese dierenchip kantoor. En nog wel onder mijn naam, dus onofficieel is ze nu een beetje van mij, ook al loopt ze nog steeds rond in Murtais uiteraard. Ze stond al in Petbase onder mijn naam, maar waarschijnlijk geen hond (of dierenarts) die daarin kijkt als een dier een ongeluk krijgt of overlijdt. Hopelijk word ik nu benaderd mocht er ooit iets zijn met haar, een hele geruststelling.
Carnaval
Loulé schijnt één van de belangrijkste en oudste carnavalsoptochten te hebben met een Caribische ondertoon. Als Brabantse ben ik grootgebracht met carnaval vieren, dus dat wilde ik hier ook mee maken uiteraard. Vorig jaar ging er veel niet door vanwege het slechte weer. Ook dit jaar was het weer niet super, maar het bleef gelukkig wel droog. Op zondagmiddag ben ik naar de optocht in Moncarapacho geweest en dinsdags naar die in Loulé. Omdat ik vroeg moest werken en niet helemaal fit was heb ik de avonden achterwege gelaten. Het blijft opvallend hoe rustig alles verloopt en er wordt weinig gedronken, in ieder geval tijdens de optocht, misschien dat iedereen in de avond losgaat? Het was leuk, maar carnaval wordt voor mij toch echt leuk gemaakt door het gezelschap waarmee je bent en het mee-bleren met de muziek. En als je in je uppie bent en de muziek niet kent, dan mis je dat gevoel. Mijn Portugese vrienden hier zijn helaas geen carnavalsvierders.
Carnavals optocht in Loulé
Bezoek uit Nederland
Mijn beste vriendin boekte een ticket naar Portugal om mij te zien én voor een weekendje winterzon natuurlijk. Je hebt hem vast al door; het was toen stralend weer… in Nederland. En hier regen en wind. Maar goed, we lieten ons niet kennen en gingen alsnog op pad. Het derde jaar inmiddels, dus ik moest wat meer uit de kast halen om een leuk schema te maken en dingen te doen en te laten zien die ze nog niet kende, zeker met dat weer.
Vrijdags trotseerden we, in het vaak overgeslagen Faro, de natte, glibberige keitjes, een goede poging van de natuur om mij te laten uitglijden (niet gelukt gelukkig). Vervolgens naar de Adapo kattenopvang, waar we niet alleen overspoeld werden door liefdevolle katten (die ze nu eindelijk wel eens in real life wilde zien na al mijn verhalen), maar ook door fikse regenbuien en de windvlagen van storm Jana. Thuis droge kleding aan, bijkomen en in de avond uit eten.
Zaterdags zouden we een boottocht maken bij de Benagil grot, maar vanwege code oranje werd deze geannuleerd. Zaterdagochtend keken we toch enigszins hoopvol uit het raam; helaas, weer regen. Tussen de buien door gingen we naar centrum Tavira, voor een lekkere cappuccino en taartje bij Flavour en daarna stapten we in het -eigenlijk te erg- super toeristische treintje, die we helemaal voor onszelf hadden met dit weer; ach, het was enigszins overdekt. Een stevige bilmassage was gratis inbegrepen en dat er foto’s gelukt zijn was echt een wonder met al die hobbels. We werden letterlijk en figuurlijk door elkaar geschud. Een uur later stonden we nog nagrinnekend van de bewogen fotopret weer terug in het centrum. Thuis bijkomen met een beker eigengemaakte pompoensoep en een verwarmend glaasje medronho; dat hadden we wel verdiend. Einde middag naar Al-Lagar net buiten Tavira (rondleiding, uitleg en wijnproeverij) waar we het weer even vergaten dankzij een paar prima glaasjes wijn en een heerlijk tapasbordje brood-olijfolie-queijo-chouriço.
Ik had haar strand beloofd dus toen zondagochtend de hemel even medelijden met haar leek te hebben, grepen we onze kans en pakten de veerpont naar Ilha de Tavira. Een gouden moment: tien hele minuten zon! Met fotobewijs uiteraard. Daarna kwam de regen weer, dus we deden een paar keer wisseltruc van tafel om droog te blijven tot grote hilariteit van de serveersters. De koffie, verse limonade en tosti op het terrasje smaakten goed. ’s Avonds kennismaken met mijn vrienden uit Olhão en hapje uit eten en we concludeerden dat lekker eten en gezelligheid het beste medicijn tegen slecht weer is. Maandagochtend onderweg naar het vliegveld kwam het zonnetje er doorheen; het universum heeft echt een apart gevoel voor humor. Bij thuiskomst liet ik me moe in de bank vallen; met katjes op schoot, bak thee en e-reader. Nog even een dagje vrij om bij te komen, want hoe leuk dit soort bezoekjes ook zijn, ze kosten veel energie als je niet gewend bent om je huis te delen. Als introvert persoon heb ik meerdere momentjes nodig voor mezelf om mijn accu op te laden. Hoe ervaren jullie dat soort leuke bezoekjes vanuit Nederland?
Ondanks de regen en kou maken we er maar iets leuks van
De tijd vliegt
Ik kan niet geloven dat ik alweer bijna naar huis moet, de tijd is omgevlogen; ik had nog zoveel willen doen, bekijken en af willen spreken met mensen. Op één of andere manier werkt afspreken beter bij mooier weer; bij regen en storm blijft iedereen binnen en ga je geen koffie pakken, al of niet op een terrasje. Daarnaast werk ik ook een groot deel van de tijd natuurlijk. En hebben de kattenmeisjes ook voldoende aandacht nodig.
Inmiddels is brand nummer 5 bij het buurhuis ook een feit, deze keer aan de voorkant vertelden ze me (ik kwam thuis toen ze net klaar waren met blussen). Gelukkig was de brandweer er op tijd bij. Afgelopen week heeft de gemeente eindelijk de bomen en andere struiken weggehaald rondom het huis; het ziet er nu een stuk opener uit; hopelijk blijven de ongenode gasten nu weg, aangezien ze beter zichtbaar zijn van buiten af.
Mijn planning was om volgend jaar toch weer in hetzelfde huis te verblijven, maar helaas; de eigenaar heeft gezien de problemen met dat buurhuis toch liever een stel met hond dan een alleenstaande vrouw met katten; begrijpelijk, maar wel balen. Dus weer opnieuw op zoektocht. Het valt dit jaar niet mee.
Momenteel ben ik druk met inpakken voor de opslag en voorbereidingen voor de terugreis. Later deze week stap ik weer in de auto, terug naar Nederland. Ik heb nog leuke tips met jullie te delen van mijn weekje vakantie en de voorbereiding voor het nieuwe workation jaar beginnen alweer snel.
Tot volgende maand.
Mignonne (Nederlandse, 50+, single) en de Portugese katten Luna en Mel (zusjes, 2 jaar) verblijven voor enkele maanden in een huurhuis in de Oost Algarve voor een workation. Ze werkt parttime in de logistiek en is daarnaast een ervaren en erkend kattenoppas o.a. via de KGA voor omgeving Breda en Olhão/Tavira. Ze houdt van lezen, koken, dansen, fotografie, natuur, katten en Portugal uiteraard. Haar droom is om in de toekomst te emigreren naar de Oost Algarve, maar voorlopig is dit een mooie combinatie van twee werelden.
