Een van de vele slaperige dorpjes in de Alentejo. En toch zijn de meeste van deze plaatsjes een bezoek meer dan waard, zo ook Mourão. Wellicht denk je dat er weinig tot niets te zien is, maar niks is minder waar! Uiteraard hoef je er geen dagen voor uit te trekken, maar een stop is hier zeker aan te raden! Al was het alleen al voor de spectaculaire ligging aan het Alqueva stuwmeer. Een middag in Mourão zorgt voor de nodige onthaasting.
Mourão is een dorp in de Alentejo, gelegen op de linkeroever van de rivier de Guadiana, dicht bij de grens met Spanje. Het dorp heeft, vanwege de ligging aan de rivier de Guadiana, altijd een sterke invloed van deze rivier gehad. Deze rivier heeft in grote mate bijgedragen aan de vruchtbaarheid van het omliggende land. Er groeien olijfbomen en diverse andere fruitbomen, die het landschap een karakteristieke uitstraling geven.
Castelo de Mourão
Het kasteel van Mourão neemt een dominante positie in boven het oude middeleeuwse dorp. Hier bevindt zich ook de kerk van Nossa Senhora das Candeias, gebouwd in de 16e eeuw. Vanaf de muren heb je uitzicht op het Alqueva stuwmeer, de omliggende vlakte met Monsaraz in het noorden en de grens met Spanje in het oosten. Er is weinig bekend over de vroege bewoning van deze plek, behalve dat het ten tijde van de christelijke herovering van het Iberisch Schiereiland het toneel was van conflicten tussen moslims en christenen, waarna de plek ontvolkt raakte. Het kasteel verkeert tegenwoordig in redelijk goede staat en is daardoor een toeristische trekpleister die ook door de lokale gemeenschap wordt gewaardeerd.
Het kasteel bestaat uit een middeleeuwse muur, gebouwd in een merkwaardige constructie van leisteen, marmer en graniet, versterkt door zes vierkante torens. De deuren worden geflankeerd door torentjes, waarvan sommige met spitsbogen in gotische stijl. Van de torens valt de donjon in gotische stijl op, met een deur die toegang geeft tot het paradeplein. Binnen zijn de restanten van het Wachthuis en het oude stadhuis te zien. Bij de renovaties in de 17e eeuw werden bastions op de vier hoeken van de muur geplaatst en ravelijnen vóór de ringmuren. Je kunt eenmaal binnen over de muren rondom lopen, al zijn ze niet overal in even goede staat.
Daarnaast zijn er de nodige kerkjes te bezichtigen.
Igreja Matriz de Nossa Sra das Candeias
Deze eerste kerk is onderdeel van het hierboven genoemde kasteel. Hij werd gebouwd op koninklijk bevel in 1681. Tijdens de grote aardbeving in 1755 raakte het interieur zwaar beschadigd. In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw vonden er de nodige renovatie- en restauratiewerkzaamheden plaats. De hoofdkapel heeft een hoge triomfboog, gebouwd op de voorgevel, met muurschilderingen die de gehele ruimte tot aan het gewelf vullen. In de klokkentoren bevinden zich drie bronzen klokken, gegoten in 1946.
Igreja da Santa Casa da Misericórdia
De kerk van Santa Casa da Misericórdia dateert uit de 16e eeuw. De kerk heeft een bakstenen voorgevel en is naar het zuiden gericht. Hij is geheel, in Alentejo stijl, wit geschilderd met blauwe accenten. Op de omslag staat het gekroonde Portugese wapen uit 1743. Samen met de aangrenzende Igreja de São Francisco, waarmee hij verbonden is door een recente boog, vormt het het monumentale einde van Praça da República, gevolgd door de oude gebouwen van het Hospital da Santa Casa da Misericórdia en Celeiro, eveneens uit de 18e eeuw.
Igreja de São Francisco
De barokke architectuur is gemaakt van regionaal metselwerk en heeft een leistenen portaal. Ondanks de bescheiden omvang, bevat deze kerk een verscheidenheid aan decoratieve motieven die thema’s van Boetedoening uitbeelden, gerelateerd aan de principes van de Orde. Langs de binnenmuren zijn blauwe en witte tegels en bloemfiguren te zien. De hoofdkapel, die zoals gebruikelijk in Moorse kerken vierkant van vorm is, kreeg vanaf de overgang naar de 16e eeuw eveneens gefigureerde tegels. XIX, en wellicht afkomstig van de Real Fábrica do Rato (Lissabon). Dit zijn de panelen met de meest overvloedige decoratie. Ook dit ontwerp lijkt op dat van andere lokale voorbeelden. De voorgevel met het uitgesneden fronton heeft een parallel in de kapel van Nª Srª da Saúde (Lissabon).
Jardim da Praça Pública de Mourão
De gemeentelijke tuin van Mourão. Deze altijd bloeiende tuin ligt in het hart van het dorp en is voor de bewoners een van de meest geliefde plekken in het dorp. Het beschikt over een muziektent die dateert uit 1932. Je vindt er verschillende eeuwenoude bomen en verscheidene planten uit de regio die kleur en vreugde geven aan de tuin. In het midden van de tuin staat een standbeeld ter ere van Dr. Ravasco dos Anjos, een arts die veel voor dit dorp heeft betekend. Heerlijk om op een zonnige dag doorheen te struinen en even plaats te nemen op een bankje om de rust in je op te nemen.
Parque de Merendas de Mourão
Dit park ligt op ongeveer twee kilometer buiten Mourão, op een schiereiland omgeven door het Alqueva-stuwmeer. Het is het grootste picknickgebied in de regio, met verschillende zitjes en barbecues. Er is een houten uitkijkpunt vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op het stuwmeer en het dorp Mourão zelf. Naast het picknickpark ligt ook het praia fluvial (rivierstrand) van Mourão. Ideaal om neer te strijken na een rondje door het dorp.
De foto’s met de paraplu’s zijn eind oktober gemaakt. Op 17 oktober was de Internationale Dag voor de Uitroeiing van Armoede en Sociale Uitsluiting. Hiervoor sloot het stadhuis van Mourão zich aan bij het EAPN (European Anti-Poverty Network) en bij het Focus Week-initiatief, dat op zijn beurt 17 oktober een nieuwe invulling gaf met de invoering van Dia Branco.
Door woord en gedachte samen te brengen, ontstond een creatieve brainstorm die, in combinatie met Dia Branco (witte dag), leidde tot een bijzondere transformatie in Mourão: een straat bedekt onder een witte laag. Het ‘plafond’ bestaat volledig uit witte paraplu’s, waarop woorden staan die door de inwoners worden uitgesproken.
