Wie twee jaar geleden al meelas met mijn blogs, weet misschien nog dat ik eerder schreef over de integratie in de Portugese cultuur – en hoe lastig het was om hier écht vriendschappen op te bouwen. In het kort: vriendschappen met Portugezen kwamen moeizaam tot stand, en veel van onze Nederlandse vrienden hier waren kinderloos én een stuk ouder dan wij. Maar wat is er in de afgelopen twee jaar veel veranderd – en dan op een hele positieve manier.
Meer leeftijdsgenoten, meer herkenning
Steeds meer mensen van onze leeftijd zijn zich hier komen vestigen. Toen wij in 2016 naar Portugal verhuisden was ik 25, nog best jong dus. Gust zei toen al: “Hoe langer we hier wonen, hoe meer leeftijdsgenoten er zullen komen.” Die uitspraak begreep ik toen nog niet helemaal, maar later viel het kwartje. Want ja, er emigreren nu eenmaal meer dertigers dan twintigers, meer veertigers dan dertigers, enzovoort. En precies dát merken we nu.
En dat is zó welkom. Niet omdat onze oudere vrienden niet leuk meer zijn – integendeel. Inmiddels weten we dat leeftijd er eigenlijk weinig toe doet. Maar het is toch anders (en best fijn) om mensen om je heen te hebben die in dezelfde levensfase zitten. Waar je lekker mee kunt klagen over baby gezeik, jankende kinderen, slapeloze nachten en die eeuwige frustratie dat je wéér vergeten bent dat op christelijke feestdagen de opvang dicht is…
Zo worden er ook steeds meer leuke dingen gedaan en georganiseerd. Lekker weer eens echt op stap (tot diep in de nacht) met de meiden, leuke activiteiten en meer gezelligheid. Heel erg fijn! Iets waar niet alleen ik behoefte aan heb trouwens, maar bijna alle meiden/vrouwen om mij heen. Een paar dagen op wintersport in Spanje bijvoorbeeld. Een heerlijk midweekje weg, en zó gezellig! Dat smaakt naar meer. 😉
Portugees spreken gaat steeds beter
Een ander ding wat veranderd is, is ons niveau van Portugees spreken. Portugees is geen makkelijke taal. De grammatica is ingewikkeld, de uitspraak pittig – het is echt geen kwestie van “even leren”. Maar inmiddels red ik me aardig. Ik merk dat ik steeds vaker spontaan begin te kletsen, zonder dat ik alles van tevoren hoef te bedenken. En dat voelt zó goed.
Dat maakt het ook makkelijker om contact te maken met Portugezen. Je voelt je steeds meer onderdeel van het leven hier. Natuurlijk, ik maak nog steeds fouten – en grammatica blijft soms een struikelblok – maar wat een verschil met een paar jaar geleden. Elke dag leren we weer iets bij.
Zelfs kinderfeestjes zijn nu leuker! Ik kan meepraten met de andere ouders, ik snap waar gesprekken over gaan. En ja, soms is het Portugees in de Algarve lastig te volgen -er wordt wat ingeslikt en gemompeld- maar inmiddels merken we dat wij zelf ook langzaam “ver-algarvianen” (zelfverzonnen woord, haha). We gebruiken zelfs woorden die in het standaard-Portugees niet bestaan. Heel grappig om te ontdekken.
Voor het eerst écht op visite
En dan… waren we ineens uitgenodigd bij Portugezen thuis! Bij een klasgenootje van Bob. Dat is bijzonder, want Portugezen ontvangen zelden vrienden thuis – familie wel, maar vrienden zien ze meestal buitenshuis.
Het werd een supergezellige avond. We vertelden dat we het zo leuk vonden dat we waren uitgenodigd, het was de eerste keer in al die jaren. Ze waren oprecht verbaasd én een beetje beschaamd. “Had dat eerder gezegd, dan hadden we jullie al lang gevraagd!” zeiden ze.
Zij komen uit Lissabon, maar wonen sinds een paar jaar in Fuseta. Ook zij hadden moeite met integreren in dit dorpse leven. En dat verbaasde mij dan weer, ze zijn toch Portugees? Maar zij legden het mooi uit: hoe noordelijker je komt in Portugal, hoe gastvrijer de mensen. In het noorden wordt de hele tafel volgeladen als je langskomt, alles wordt gedeeld. In de Algarve trekken mensen juist de spreekwoordelijke la dicht – dan hoeven ze niets te delen. Veel terughoudender dus, volgens hen.
Wij hebben dat nog niet echt zo ervaren – maar eerlijk is eerlijk: we zijn ook pas net voor het eerst bij iemand thuis geweest en zij waren erg gastvrij!
Een zonnige toekomst
Kortom: allemaal fijne ontwikkelingen die ons goed doen. We hebben hier nooit écht getwijfeld of we gelukkig zouden zijn, maar dit soort dingen maakt het leven hier alleen maar rijker. We hopen dat de fijne mensen die we nu om ons heen hebben nog lang in de buurt blijven. En wie weet, komen er nog meer leuke (Portugese) mensen bij.
Wij zitten hier in ieder geval nog steeds helemaal op onze plek!
Gust en Mayke wonen met hun twee zoontjes Bob (4) en Sam (2) sinds 2016 in Portugal en runnen daar hun vakantie accommodatie ‘Quinta da Vida’ en de golfschool ‘Out of Bounds’. Hoe is het leven met twee kleine kinderen in Portugal? Hierover lees je hier maandelijks meer. Je kan ze ook volgen via Facebook of Instagram.
Wat heb ik weer genoten van je blog. Heerlijk geschreven, ik kijk nu al uit naar de volgende. 👍🏻
Ik kan het ook niet meer terugvinden, dus mijn verontschuldiging.
Een mogelijke verklaring voor het feit dat de Algarvianen de la dichthouden is mogelijk dat de Algarve zo’n beetje de armste regio was van Portugal en dat ze maar net rond konden komen.
Herkenbaar verhaal, mijn zoon had het ook ondanks zijn Portugese viendin (destijds).
Echter in het verhaal staat een aantal woorden welke ik niet ken of begrijp. Zoals betaalbaren, naast ze, zij bepalen het mooi uit Zou je ze kunnen aanpassen aan Nederlands en niet aan veralgaviaans vlaams?
Dag JPJ Schildt, dank voor uw reactie. Ik heb even gekeken maar ik zie de door u aangegeven spelfouten niet. Dus kan ze helaas ook niet aanpassen.
Hartelijke groet, Mayke