Mijn herinnering aan het gesprek met Martim zette ik om in een impulsieve daad. Aangezien ik het gevoel had dat we nog niet uitgepraat waren samen besloot ik een dezer dagen richting het westen van de Algarve te reizen om Martim te zoeken. Ik wist dat ik daarvoor naar Armação de Pêra zou moeten reizen. Een kleine badplaats ten westen van Albufeira.
Ik was wel eens een avondje in Albufeira geweest om mijn nieuwsgierigheid te beteugelen, maar ik was al snel tot de conclusie gekomen dat dit ‘pretpark’ werkelijk niets met de Portugese cultuur had te maken. Ik kon me echter voorstellen dat het voor jongens zoals Martim een walhalla was waar de bandeloosheid van een turbulente jeugd tot volmaakt geluk zou kunnen leiden. Ik hield niet van pretparken en kermissen. Ik was hier om mezelf te transformeren door middel van rust en Portugese gelatenheid. Mijn fantasie dwarrelde rondom de verhalen die ik tot nu hier had opgehaald.
Het indringende verhaal van Guilherme en de mysterieus verborgen blik die ik in de ogen van Martim had gezien. De oude getergde man en de jonge filosoof. Ik spinde een plan om van deze draden één verhaal te maken. Martim had me uitgebreid verteld over het café restaurant van zijn tante. Ik wist echter verder niets. Ik wist niet hoe het restaurant heette en waar ik het precies kon vinden in Armação de Pêra. Via mijn Google maps navigatie op mijn telefoon bekeek ik de route die ik zou moeten afleggen. Het bleek een kleine 70 kilometer te zijn vanaf de plek waar ik nu verbleef.
Om die trip te gaan maken was de bus een prima manier. Maar ik reisde ook veel via de Übertaxi’s die overal beschikbaar waren. Het was comfortabel, snel en spotgoedkoop. Ik besloot zo’n rit voor de dag erna te reserveren. Ik wilde tegen het eind van de middag vertrekken zodat ik zeker zou weten dat alle restaurants geopend zouden zijn. Wandelend door het voor mij onbekende Armação de Pêra had ik dan de meeste kans om Martim ergens op een terras aan het werk te zien.
Ik bedacht hoe ik het zou aanpakken. Hem gewoon aanspreken had misschien wel erg het karakter van een oudere stalker die op jonge jongens jaagt. Dat wilde ik niet. Nee … ik wilde gewoon plaatsnemen op het terras en iets te eten bestellen. Het moest lijken op toeval. Ik voelde een tinteling door mijn lijf gaan. Was dit nu de aanzet om de verhalen van Guilherme en Martim te vangen in een web?
Spinnen gebruiken hun spinsel namelijk voor verschillende dingen. Ze maken kleverige webben om prooien te vangen en wikkelen daarna de prooi in een ander spinsel in. Ik schaamde me voor mijn plan, maar dit was wél wat ik ging doen.
Ron (60) zwierf wekenlang door zuid-oost Portugal en verbleef op een basic backpackers kamp in de buurt van Quelfes-Moncarapacho. Daar nam hij de tijd en rust om zijn eerste boek te schrijven dat afgelopen jaar is verschenen. Een autobiografisch reisverhaal verweven met de zwerftocht door het zuiden. Lees hier maandelijks mee.
