António Lobo Antunes

Deze Portugese romanschrijver is geboren en getogen in Lissabon, namelijk in de wijk van Benfica. In de voetsporen van zijn vader, een bekende neuroloog en professor aan de Faculteit der Geneeskunde van Lissabon, studeerde Lobo Antunes af in de geneeskunde met een specialiteit in de psychiatrie. Van 1971 tot 1973 diende hij als legerdokter in Angola, waar de Portugezen bijna vijftien jaar lang vochten in een demoraliserende en uiteindelijk impopulaire oorlog. De koloniale oorlog en zijn werk in een psychiatrisch ziekenhuis, samen met jeugdherinneringen en zijn ervaringen in relaties met vrouwen en mannen, leverden hem de inspiratie voor meer dan 30 boeken.

Veel van zijn werk is gelinkt aan de context van de koloniale oorlog. Hij heeft een schrijfstijl die van de lezer inspanning en concentratie vraagt ​​tijdens het lezen, zodat hij beter kan begrijpen wat er in het werk staat. Zelfs met een schrijfstijl die als moeilijker wordt beschouwd, heeft de auteur bewonderaars over de hele wereld, voornamelijk op het Europese continent.

Naast het grote thema van de koloniale oorlog schrijft Lobo Antunes over de disfunctionele families waar geen referenties en communicaties schaars is. In een interview op de Portugese TV vertelt Lobo Antunes dat de impact van zijn periode in Afrika was  traumatisch  en daarom heeft hij nog steeds de behoefte om erover te schrijven om dat te verwerken. Zijn romans worden ook gekenmerkt door antiheldenpersonages, mensen die vrije beroepen uitoefenen, afkomstig uit de zogenaamde ‘goede families’. Antonio Lobo Antunes komt zelf uit een elitaire familie. In zijn gezin waren er zes jongens en net zoals Antonio hebben alle andere broers Lobo Antunes het ver geschopt, drie artsen, een architect, een diplomaat en een cinema regisseur. António vertelt in een interview dat de broers hockey speelden en  boksten met hun vader, maar daarnaast moesten zij vaak studeren en met elkaar debatteren voor de ontwikkeling van hun intelligentie.

Volgens Ger Groot, in een van zijn recensies, is er geen vrolijkheid in het werk van Lobo Antunes maar ik ben het daar niet mee eens, zijn kronieken zijn erg grappig en sarcastisch. Zijn subtiele gevoel voor humor is weerspiegeld in zijn manier om de gewoontes van mensen in de stad te ontleden. Hij gebruikt zelf nooit een mobiel of internet, hij praat met de mensen op straat in de wijk Benfica waar hij nog steeds woont en die gesprekken komen vaak terug in zijn kronieken. Helaas zijn de columns en kronieken niet vertaald, maar het  goede nieuws is  dat er meer dan 10 boeken wel vertaald zijn, dus keuze genoeg. Ook in Benfica is het  binnenkort mogelijk om het schrijfmateriaal zoals zijn manuscripten te bewonderen. Hij heeft het aan de Bibliotheek van Benfica geschonken.

Een tijd geleden was er een film in de bioscoop die ik heel mooi vond, “Cartas de Guerra”. Ik ging ernaartoe zonder enkele voorbereiding, maar ik kwam er al snel achter dat de film als hoofdpersoon António Lobo Antunes had. Het speelde zich af in Angola en in zijn brieven aan zijn net geboren dochter schrijft hij hoe zijn leven als legerdokter was. Een aanrader!


Elsa Valente is geboren in Lissabon en al 20 jaar woonachtig in Nederland. Ze werkt in een academische bibliotheek en daarnaast geeft ze privélessen in de Portugese taal. In haar vrije tijd leest ze veel boeken, uiteraard ook in haar moedertaal.