Saudades de Portugal

Verportugeest. Het klinkt als een spookbeeld maar dat is het niet.

“Denkend aan Holland zie ik brede rivieren

Traag door oneindig laagland gaan” (dank u wel meneer Marsman)

Dit verse jaar ging ik al twee keer naar Nederland. Dat is extreem veel, meestal komt Nederland naar Portugal. Mijn ouders waren 65 jaar getrouwd, mij dunkt, een goede reden. Zij reizen niet meer. De tweede keer komt voort uit de eerste keer en het niet-zo-vaak-naar-Nederland-ritme. Zaken vallen dan sneller op en een klus-weekend in hun knusse huis is gauw beloofd. Ongemerkt laat de tijd daar sporen na. De sleetsheid dreigt het van mijn 90-jarige vader te winnen. Mijn broers en zus reageerden enthousiast. Er was een hele lijst, schrijven kan die ouwe nog als de beste. Kleine zaken die hij graag opgelost ziet, mijn moeder wilde de gordijnen weer fris, de rail weer vast en het bestek gepoetst. Hun hulp heeft er, naast haar normale werk, geen tijd voor maar komt spontaan een hele dag. Mijn jongste broer nam vrij en samen met mijn neef Chauffeur (zijn 17-jarige zoon-met-net-zijn-rijbewijs), haalde hij me van het vliegveld. De vrijdag was voor ons, het grootste deel van de klussen en de vale gordijnen.

Zaterdag werd een materialenjacht met mijn vader om de kapotgevroren irrigatieleiding van 32mm tyleen te repareren. De lokale bouwmarkt was te klein, niet geoutilleerd voor dit soort werk en komt niet verder dan tyleen van 20mm.

Nederland

Verportugeest twijfel ik,

“Denkend aan Alentejo zie ik zware zwarte irrigatiebuizen

Glooiend over oneindig kleiland gaan”

Hier, in elk klein dorpje of stad van een paar honderd inwoners, vind je op iedere hoek van de straat een zaak waar willekeurig welke dikte tyleenbuis en bijpassende koppelingen te koop zijn. Irrigatie is hier een eerste levensbehoefte, het voelt alsof dat overal zo is.

De zondag was voor vrienden. De dag erna zet ik mijn irrigatiematerialenjacht voort, want die maandag was voor mijn oudste broer en de kapotgevroren leidingen. De grootste doe-het-zelf-bouwmarkt werd al heel vroeg bezocht. In Portugal rijd ik zonder erbij na te denken makkelijk zo´n 40 km om “even” naar de bouwmarkt te gaan. In Nederland voelde de 25 afgelegde kilometers als een eeuwigdurende wereldreis waarbij ik 3 grote steden en plaatsen en hééél veel drukte passeerde en ervoer. Geheel nutteloos, want nergens kwam het assortiment verder dan 25mm tyleen. Gedesillusioneerd en onverrichterzake hobbelde ik in de automaat van mijn vader de 25km terug naar het knusse huis. Halverwege passeerde ik twee gigantische tuincentra die er uit zagen als luxe praalpaleizen met parkeerplaatsen zo groot als halve wereldsteden. Even gloorde er, ergens in een vergeten klontje van mijn grijze cellen in het achterste hersenkwabje, iets links van het midden, een sprankje hoop. Zou het misschien kunnen….?

Tyleen en zo

Verportugeest verbaas ik me over de drukte op dat vroege uur. Maandag, half negen.

“Denkend aan Brabant zie ik dikke 4wheel-drives

Traag over oneindig geblokt asfalt gaan”

Ik parkeerde mijn nederige leenhobbel tussen twee gigantische stalen mastodonten van welhaast oneindig hoge Het-Zouden-Terreinwagens-Kunnen-Zijn en loop richting INGANG, je kon er niet omheen. Ik werd geflankeerd door hooggehakte dames die met goed-gemanicuurde lange nagels angstvallig hun kroost (moesten die niet naar school?) behoeden voor Het Grote Verdwalen in dit Megalomane Consumptie Park. Ik moest mijzelf voortdurend behoeden voor struikelen, mijn onderkaak dreigde steeds op de grond te zakken van verbazing. Wat een meubels, exotische planten, decoratie, maar waar zijn de basisproducten die zorgen voor een goede tuinstructuur? Met een dreigende agorafobie in mijn kielzog zocht ik naarstig naar de belofte van die gigantische afdeling irrigatieartikelen en vond uiteindelijk: een afdeling Tuinslangen. Er hingen er drie.

Ik ben gevlucht.

Via het web en na het intoetsen van de juiste woorden, kwam ik een tyleen-zaak op het spoor. Het was 40km rijden. De maandag werd, met mijn oudste broer, de dag van de gerepareerde waterleiding. Dinsdag kwam ik weer thuis….

In Portugal, verportugeest.

Em Casa

Margriet en ik (Wiro) zijn sinds 2006 eigenaar van een uniek stuk Alentejo: o-vale-da-mudança. We wonen er vanaf 2008. Vind je het leuk om ons spoor te volgen of meer te weten over de vakantiehuizen, dan kun je de verhalen lezen die we publiceren op onze blog “Limonada”. Daarnaast is er de maandelijks terugkerende blogserie “kronkelpad” op Saudades de Portugal, iedere vierde donderdag van de maand. Ik vind het erg leuk als je hieronder een reactie plaatst.