Kronkelpad: Sporen

Ze heeft een bevallig loopje. Met een bijna panterachtige veerkracht plant ze haar witte voetjes in het zand, er ploffen steeds lichte wolkjes omhoog. Zonlicht breekt het stof in Nano-stukjes. De Catwalk zal haar werkterrein niet zijn, het zou een Dogfight worden. De kleine kraters die ze achterlaat vullen zich weer met zand dat vanaf de randen terugglijdt. De droogte verwaait haar stappen.

Verder in het bos: een grof bandenprofiel. In de winter afgedrukt in natte klei. Het spoor beklijft in de droge tijd. Er lopen andere sporen overheen. Printen van een vos, konijnenpootjes, een onfortuinlijke ontmoeting? Een metaforisch beeld. Diepe indruk maakt plaats voor nieuwe impressies, techniek voor natuur, snel voor langzaam, mens voor dier.

Het is hoogseizoen, we hadden twijfels over de bezetting. Het Virus liep vorig jaar met modderige lompe poten dwars door ons boekjaar, gelukkig stapte het over het hoogseizoen dat gevuld werd door Portugees bezoek. Dit jaar leken de sporen dieper te worden. Het Beest snuffelde aan onze topmaanden, er werd nauwelijks geboekt. Twijfelende gasten, wispelturige overheden, tegenstrijdige verhalen, Europese Chaos en een confuse samenleving. Een duidelijk geval van totale onduidelijkheid en het raakte onze basis: het hoogseizoen. Dat zag eruit als een over-gefermenteerde Emmenthaler met gaten, groter dan de kaas.

Kronkelpad: Sporen

“Weg uit het collectieve geheugen?”

“Zijn we uit het collectieve geheugen weggevaagd?” was onze angst. Uren mailen en praten door telefoon en computer. Overreding over rust, ruimte, lage besmetting. Een mooi verhaal, maar Frankrijk deed de reiswereld in de ban, ECDC kleurde buiten de Portugese lijntjes alles rood, Nederland maakte alles weer groen, Spanje schaamde zich bijna zwart en ’n Belgische minister was het spoor totaal bijster.

We hebben nu een mooi hoogseizoen. Onze communicatie heeft het fermentatieproces kunnen keren, veel terugkerende gasten, bekend met “o nosso Alentejo” en onze stek. Gelukkig konden we De Twijfel wegnemen, vakantie-honger werkte mee. Het weerzien is hartverwarmend. “Stagiaire” Ingrid werkt zich samen met ons een slag in de rondte. Al weken hebben we gezellige avonden. Een vondst waren de PrivatCookingWorkshops met Luc, Annemie, Nienke en Wannes waarbij de zwarte varkentjes uit de buurt het moesten bezuren maar wat zijn onze LangzaamGegaardeWangetjes in rode wijn en de SuperStickySpareRibs toch lekker, net als Bacalhau com Natas van Margriet. Bijkletsen met nicht Els en Hans en zus Monica en Peter. Joris en consorten laten de broodmachines overuren draaien. Rui en Alexandra komen voor de zoveelste keer hun Lissabonse buitenwijk verruilen voor een week zon-doorstoofde vrijheid. Met Isa en Bernard delen we genoeglijke avondlijke uurtjes in Ninho da Cegonha en onze achtertuin. Choupana Abilardo en Choupana ChicoZè wedijveren om de snelste wissels met leuke, gezellige stellen die vaak hier vaker zijn geweest. Ines, Filip en zijn ouders verrassen ons met een kilo’s verse, zelf gevangen garnalen uit de Algarve en tot slot heeft onze Pizzaoven veel stilgevallen corona-uren weer ingehaald door met gasten in klein comité en covid-proof, samen heerlijke pizza’s te bakken.

Het seizoen is in volle gang. Sporen, gevormd in het verleden zijn geen garantie voor de toekomst, maar het helpt wel. Gelukkig hebben veel gasten hun oude spoor naar O vale da Mudança weten te vinden en tijd gemaakt voor nieuwe indrukken.


Margriet en ik (Wiro) zijn sinds 2006 eigenaar van een uniek stuk Alentejo: o-vale-da-mudança. We wonen er vanaf 2008. Vind je het leuk om meer over ons of over de vakantiehuizen te weten, dan kun je de verhalen lezen die we publiceren op onze blog “Limonada” en de maandelijks terugkerende blogserie “kronkelpad” op Saudades de Portugal, iedere vierde donderdag van de maand. Ik vind het erg leuk als je hieronder een reactie plaatst.