Passeite: Faiancas de Coimbra

Ik heb enorm gave buren in ons dorp. De schilders Rebelo en Barrico. Voor ons alledaags gezicht om deze twee heren op hun krukjes aan het werk te zien. Dit jaar is toch wel anders… Vroeger moest ik ze smeken om wat maatwerk te doen voor ons, omdat ze altijd volop bestellingen hadden voor de vele toeristen winkeltjes verspreid door heel Portugal. Maar nu hebben ze niks, behalve de voorraad aardewerk te voorzien van hun prachtige werkjes.

Faiancas de Coimbra

Ondanks wat gemopper over geld blijven ze keurig zes dagen in de week, acht uur per dag werken. Olijfgaard Passeite is een bonus voor ze, want ik organiseer olijftours en tastings in ons dorp en dan is een vaste afsluiter voor de gasten een bezoek aan het atelier. Nou ja, atelier: “de schuur”. Hij staat nu vol met voorraad en het is voor vele mensen dan ook als een bezoek aan de snoepwinkel. Gretige afname! En als de gasten dan weer weg zijn, drinken wij altijd even een glaasje om de succesvolle verkoop te vieren. Ik hoef er verder niks voor, want ik vind het geweldig knap wat zij doen en ben trots dat we dit in ons dorp hebben.

Faiancas de Coimbra

Dat er veel in de schuur geschonken wordt werd me vooral duidelijk tijdens de lockdown. Daar waar de lokale barretjes dicht waren, werden de werkdagen van de heren ineens verlengd, met zondagen en in de avonduren. Ik noem het dan ook de mannen crèche. Daar waar geklaagd wordt over de vrouwen, het weer, voetbal en tegenwoordig Covid-19.

Als enige dame wordt mij altijd iets aangeboden en mag ik naar binnen. Een eer or niet? Het is in elk geval goed voor mijn Portugees. Meestal hangen we echter buiten de schuur rond, nadat de kids van school zijn gekomen, omdat het weggetje daar geasfalteerd is en zij lekker kunnen fietsen terwijl wij een praatje maken.

Ook voor ons restaurant en voor enkele relaties zorgde ik altijd wel voor wat extra klusjes, maar alles staat stil en de voorraad stapel werd groter en groter. Ik wilde toch wel iets meer doen. Mijn Passeite fles in 17de eeuws werk, als uniek item voor de feestdagen en afsluiting van 2020 leek me een goed plan. Via de lokale markt in Penela leerde ik Tamsin van T.G. ceramics  kennen, die gietstukken voor aardewerken flessen kon maken. Alle marken van dit jaar werden door verhoogd risico in onze streek ook gecanceld en zo zaten ook wij met onze handen in het haar. Geen verkoop in restaurant, geen verkoop op de markt, dus dan maar online…

Drie microbedrijven die de handen ineenslaan en de unieke Passeite “Faiancas de Coimbra” werd geboren. Honderd flessen in totaal. En bijna allemaal uitverkocht, we krijgen nog dertig flessen die geschilderd moeten worden, klaar voor de feestdagen. Voor Tamsin is het voor het eerst dat ze productie draait en dat leverde wat gebrom van de heren op (die ‘jonge meid’ moet nog veel leren). Maar de heren zitten dan ook al vanaf hun 14de jaar in het vak. Kun je je dat tegenwoordig nog voorstellen? Geen enkele fles is hetzelfde en daarom ook voorzien van een nummer, waar ik wellicht nog eens iets mee ga of kan doen. Er gaan flessen de wereld over en uiteraard zijn veel Nederlandse klanten super enthousiast.

Wil je nu meer weten over de geschiedenis van dit aardewerk dan ben je van harte welkom op één van de krukjes voor een goed gesprek met deze lokale helden!  Ik ben apetrots en geniet van deze pareltjes. Heeft 2020 toch nog een mooi eind. 🙂

Nog gauw jouw limited edition flesje bemachtigen voor ze echt allemaal uitverkocht zijn? Kijk dan hier!