Saudades de Portugal

Ik heb een slimme zak. Althans dat zegt het meisje in de kledingwinkel als ik afreken. Ik kocht een winterjas. Er was al eens een poging tijdens onze korte vakantie naar de Spaanse stad Valencia, de fiets-, museum-, markt-, wow- en winkelstad van Spanje. Er MOESTEN winterjassen komen, Nederland ligt in het verschiet. Spanje is geen land van winterjassen.

We reden naar Lissabon, voor de tweede en derde vakantiehelft. We hadden tijd en nog steeds geen winterjassen. Almada Forum (shoppingcentrum) lag op de route. We parkeerden op B23groen. Binnen een half uur liepen we er warmpjes bij. Mijn winterjas heeft een “smart pocket”. Het kassa-meisje kon me niet uitleggen wat dat was. Iets met gezondheid en straling van De Foon leert een kort scrol moment me snel. Tijd om Lissabon stralingsvrij onveilig te maken.

de cynische humor van Banksy

Het Banksy- museum roept. De cynische humorist onder de guerrilla-graffiti. Altijd leuk om je te vergapen aan reproducties van zijn graffiti-protesten. Helaas haalt de impact het niet bij de originelen, die ook weer niet origineel zijn, want wat is origineel bij zijn vorm van stencil-graffiti. Het is goed dat er filmfragmenten getoond worden. In het museum hangt een graffiti van een oude man in een badkuip, er is tekstuele uitleg. Het wordt pas indrukwekkend als je op filmbeeld een door de Russen gigantisch kapotgeschoten en gebombardeerde omgeving in Kiev ziet waarbij de camera inzoomt op de schamele resten van een appartement waar op de achterwand deze graffiti staat. Protest (of alarm naar de wereld opdat we niet vergeten?) daar waar het bedoeld is.

Grootse ervaring in het kleinste café met de kleinste barman en de kleinste review

De trip brengt ons ook naar een Lissabonse wijk waar we niet vaak komen (laatste keer zo’n vijf jaar geleden) maar die tegen het Banksy-museum aanligt. “Hé-daar-ligt-O-Malta-vlakbij” zorgde voor een mooie struintocht door de buurt met als een van de hoogtepunten de Mercado de Arroios en het kleine cafeetje met de grootse naam “Delicias da Plaça”. Het kleinste cafeetje uit de buurt met ook de kleinste, onterechte, maar waarschijnlijk door onmogelijke-latte-macchiato-bestellende-luxe-toeristen geïndoctrineerde, beoordeling op Google én de kleinste barman aller tijden. Wij vonden het geweldig. Het regende, O Malta, dat andere hoogtepunt, was nog niet open maar niet alleen dat, het is nog een laatste icoon van het heerlijk kleine en normale Portugese leven waar je gewoon een goede cafè kan bestellen en een lekker schapenkaasje kunt eten bij je flesje Sagres.

Het weerzien met de Nederlandse eigenaresse van O Malta was erg leuk. Spontaan, herinneringen aan een warme zomermiddag toen zij net begonnen en wij op het terras hadden afgesproken met citytrip-makende dames uit onze olijven-plukploeg van dat jaar.

Heel goede burgers gegeten met super lekkere biertjes (behalve dan die ene van ‘n Lissabonse brouwer met de bizar-vreemde naam WokeEwok en een nog vreemdere naar koffie smakende afdronk) en gelukkig ook een geweldig goede fles rode wijn.

Een goede keuze als afsluiting van onze minitrip en tevreden denk ik: “ik ben een slimme zak”.

Het levendige buurtje rond bistro O Malta

Margriet en ik (Wiro) zijn sinds 2006 eigenaar van een uniek stuk Alentejo: o-vale-da-mudança. We wonen er vanaf 2008. Vind je het leuk om ons spoor te volgen of meer te weten over de vakantiehuizen, dan kun je de verhalen lezen die we publiceren op onze blog “Limonada”. Daarnaast is er de maandelijks terugkerende blogserie “kronkelpad” op Saudades de Portugal, iedere vierde donderdag van de maand. Ik vind het erg leuk als je hieronder een reactie plaatst.