Rond het Barragem de Santa Clara

Wie denkt dat de wandelroutes van de Rota Vicentina alleen maar langs de kust gaan heeft het mis! Er zijn een aantal wandelroutes in het binnenland, die ook zeker de moeite waard zijn. Zo waagde ik mij in de afgelopen, hete junimaand aan een wandeling rond het stuwmeer Barragem de Santa Clara. En dat was heel, heel mooi!

Op weg naar het stuwmeer

Ik rijd met mijn huurautootje naar het dorp Santa-Clara-a-Velha, in het westen van de Alentejo. Volgens de website van de Rota Vicentina beginnen hier twee circulaire wandelroutes, de één in westelijke richting naar Sabóia en de ander in oostelijke richting naar het stuwmeer. Als je allebei zou willen wandelen ben je in totaal 23 kilometer onderweg. In Nederland dacht ik nog dat ik dat zeker ging doen. Maar nu ben ik al een tijdje aan de wandel in de Alentejo en besluit ik het een dagje wat rustiger aan te gaan doen. Ik doe alleen de wandeling naar het stuwmeer.

De route naar Santa-Clara-a-Velha is prachtig. Ik rijd er naartoe vanuit Odemira, via de N123 en de N266. De uitzichten op het landschap zijn adembenemend en het feit dat ik echt de enige ben op deze verlaten weg geeft het een extra speciale sfeer. Ik zie aan de thermometer in mijn auto dat de buitentemperatuur heel vlot oploopt. Het is al een aantal dagen snikheet en vandaag lijkt geen uitzondering te worden. Ik ben nog wel zo vroeg vanochtend vertrokken, maar het is nu toch alweer boven de dertig graden.

Het barragem de Santa Clara

De hoge temperatuur doet me besluiten de plannen te wijzigen. Ik ben vooral nieuwsgierig naar het stuwmeer, dus ik rijd daar eerst naartoe. Dan zie ik daarna wel of ik nog aan de wandeling begin. Aangekomen bij de dam zie ik direct de grote blauwe watermassa. In de droge Alentejo is water lange tijd een probleem geweest, maar stuwmeren als deze hebben de regio ontzettend geholpen. Ik ben er ook blij mee, want ze zorgen altijd voor mooie vergezichten.

Een Nederlandse camper staat geparkeerd onder de enige boom langs de rand van het meer. Zo staan ze nét in de schaduw. Ik parkeer mijn auto zo dichtbij mogelijk, waarschijnlijk tot ongenoegen van de in de onderbroek lopende eigenaar van de camper (sorry…). Verder is hier niemand te bekennen. Deze Nederlanders zijn opgestaan met een oase van rust en een fenomenaal uitzicht.

Nadat ik foto’s heb genomen van de grote betonnen toren die uit het water rijst besluit ik mijn wandelschoenen aan te trekken. Het is hier veel te mooi om niet verder te kijken. Ik smeer mezelf goed in met zonnebrandcrème en vul mijn rugzak met water. Kom maar op!

De wandeling

Ik steek de dam over naar de overkant, waar volgens de GPS de wandeling moet beginnen. Ik heb de route van tevoren gedownload op mijn telefoon, omdat ik eerder deze week had geconstateerd dat dat toch wel heel handig is. De wandelroutes van de Rota Vicentina zijn met bordjes langs de weg aangegeven, maar je kan er zomaar eentje over het hoofd zien.

Ik kom eerst langs het zwembad. Dat zie je in Portugal regelmatig: keurig nette zwembaden die aan de rand van een meer of rivier zijn geplaatst. Zo kan je makkelijk met een trapje het water in en hoef je over niet de rotsachtige grond te lopen. En je kan je handdoek uitspreiden op een schone – hoewel harde – ondergrond. Er liggen twee jongens te bakken in de zon.

De bordjes wijzen me langs een smal bospaadje langs de rand van het stuwmeer. Het is een beetje klauteren soms, maar goed te doen. Tussen de takken van de vele eucalyptusbomen door glinstert het blauwe water van het Barragem de Santa Clara. Ik zie een paar keer een bootje langsvaren met daarachter een man op waterski’s. Watersporten kan je hier dus ook.

Terwijl ik foto’s sta te maken word ik ingehaald door een gehaaste man. Vreemd, hoe kan je hier nou gehaast zijn? Even later zie ik hem vanaf een strandje vol stenen het water inlopen. Kennelijk haast om zich af te koelen. Het is de laatste persoon die ik tegenkom op mijn route.

Barragem de Santa Clara

De klim

Terwijl ik verder en verder langs de rand van het meer wandel wordt het pad ruiger. Het is duidelijk dat hier niet heel veel gewandeld wordt. Via de GPS houd ik steeds in de gaten of ik nog wel goed loop. Op een gegeven moment verlaat de route het barragem en buigt af in westelijke richting naar het dorp Santa-Clara-a-Velha. Op de plek waar dat gebeurt kijk ik tegen een flinke heuvel aan. Oh, lieve help.

Terwijl de zon genadeloos op me neer brandt begin ik aan deze, in mijn ogen, monsterlijke klim. Ik neem wel tien keer pauze onderweg om op adem te komen. Ik wil het liefst mijn hele fles water achteroverslaan, maar wie weet wat me nog te wachten staat? Het is natuurlijk niet voor niks. Hoe hoger ik kom, hoe mooier het uitzicht. Het barragem wordt steeds kleiner en gaat op in de prachtige omgeving.

Barragem de Santa Clara

Na de top

Als ik de top bereikt heb en ben uitgehijgd begin ik aan een heel ander stuk route. Vanaf hier is het genieten van een glooiend landschap, waar olijfbomen en andere fruitbomen domineren. Ik zie boerderijen met een enorme stukken grond, zoals typerend is voor de Alentejo. Ik maak foto’s van eindeloos veel bloemetjes en plantjes. Niets wijst erop dat hier wel eens andere mensen komen en wie mij vanuit een boerderij zal zien, denkt waarschijnlijk dat ik compleet gestoord ben om dit te doen met deze temperaturen.

Als ik langs de Herdade do Azinhal loop weet ik dat ik bijna in het dorp ben. Dit is een rustiek landhuis waar je kan overnachten. Ik had het overwogen voor deze reis, maar vond het toch wat te eenzaam voor mij alleen. Maar het is zeker een aanrader voor wie even helemaal niks om zich heen wil.

Santa-Clara-a-Velha

Als ik aankom in het dorp ben ik zo ongeveer geroosterd. Ik hou van hitte, maar dit is misschien wat overdreven. Daarom wandel ik op mijn dooie akkertje door de straatjes met gekleurde huizen. Ik ga natuurlijk op zoek naar de kerk, misschien wel één van de meest bijzondere van de Alentejo. Een zoektocht naar een restaurant om te lunchen geeft weinig resultaat. Er is een snackbar naast het tankstation, maar die ziet er niet heel aanlokkelijk uit.

In de schaduw van het tankstation besluit ik dat ik het voor gezien houd. Ik vraag de pompbediende een taxi voor me te bellen, zodat ik terug naar mijn auto kan. Ik kan niet wachten deze wandelschoenen te verruilen voor mijn slippers. Dan ga ik daarna op zoek naar een welverdiende lunch.

De taxichauffeur is een heerlijke kletser, die mij van alles vertelt over het stuk route dat ik dus nu gemist heb. Het is het stuk langs de rivier de Mira, die het stuwmeer vult. Het is het heetste deel van de wandeling vertelt hij mij, dus maar goed dat ik het nu niet loop. Je kan er genieten van allerlei flora en fauna, waarbij hij het meest van de otter houdt. Niet dat hij die ooit ziet, maar als je oplet kan je ze wel horen. Voor de volgende keer dan maar, in een andere maand dan juni…

Wil je deze wandeling langs het Barragem de Santa Clara ook maken? Kijk dan hier. Ben je niet zo’n wandelaar? Lees dan eens het artikel over mijn autorondrit langs het Alqueva stuwmeer in de Alentejo!