Nederlands 
Op stap: ten noordoosten van Coimbra, op zo´n dik uur rijden langsheen landelijke wegen, ligt een wandelgebied in de Serra de Caramulo. De vele “Rotas” of wandelroutes nodigen uit, nu het voorjaar is en de temperaturen nog niet te warm zijn. Over één van die routes wil ik het hier hebben: de Rota das Laranjeiras, oftewel: de sinaasappelbomenroute (voor de Vlamingen: de appelsienbomenroute).
Het is niet meteen duidelijk tot welk dorp (aldeia) het heiligdom/of grote kapel/of kleine kerk van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria behoort. Maar daar is het startpunt en gelukkig kan je de coördinaten in de GPS ingeven. Geen mens in de buurt te zien om wat te vragen.
Ik ben heel enthousiast over deze wandeling. Alhoewel ze op enkele plaatsen slecht is aangegeven en ik het niet eens ben met de moeilijkheidsgraad 1 en de aangegeven duur van 3 uur.
We moesten vaak even teruglopen of goed rondkijken om de geel-rode strepen op bomen of palen te vinden. Soms liep de route parallel met stukken van de GR. Nu zijn we 60-plussers en dus moet je begrijpen dat de wandeling gezien de hoogteverschillen (rond de 300 meter), de vele fotoshoots en de picknick onderweg best is uitgelopen tot bijna een dag. Daarbij kwam dan nog het plukken van sinaasappels onderweg, maar daarover verder meer.
Bij de start valt meteen het infobord op. De circulaire route is aangegeven in twee richtingen. Maar omdat de ene richting noordelijk loopt en dat niet klopte met onze inschatting van de windrichtingen, begonnen we aan de afdaling meteen naast het infobord. Er wordt in het bosgebied momenteel aardig gekapt en dus was het uitkijken voor de hindernissen, omgevallen boomstammen en kapotgereden boswegels. Omdat het februari is, staat de mimosa volop in bloei en dus lag de weg bezaaid met gele confettibloemetjes. Daar wordt een mens vrolijk van, toch? De helling is erg stenig en dus zijn goeie stapschoenen zeker een must.
Niet alleen de sinaasappelbomen verblijden ons tijdens deze wandeling, maar ook grotere plantages met kastanjebomen en eiken. We zagen restanten van oude en nog operationele levadas (irrigatiekanalen) die het water uit de rivier Rio de Caselões naar een nog redelijk goed bewaarde watermolen brengen. We liepen langs een pad doorheen een bos dat als een relict van de oorspronkelijke vegetatie van Portugal geldt. Indrukwekkende bomen en schaduwrijke plekken met rotsen begroeid met mossen. Oude molenstenen liggen er te bewonderen. Daarna kruis je enkele kleine dorpjes, met nauwelijks een tiental huizen, waarvan de helft te koop staat, tot ruïnes zijn vervallen, maar soms toch nog bewoond en enkelen tot vakantiehuizen gerenoveerd: Figueiral, Vila de Rei, Rocio, Quintal en Eiras. Daartussen enkele kapelletjes, alleen te bewonderen van buitenaf.
Eén ruïne was heel impressionant: de Quinta da Cruz. Weliswaar alleen de gevel staat nog recht, maar met wat verbeelding zie je de grootsheid van de boerderij en de omliggende ommuurde landerijen. Nog steeds wordt een groot deel van de plantages met kastanjebomen voor productie gebruikt. Voor de ruïne staat een enorme, indrukwekkende eucalyptusboom, met een nog grotere stamomtrek dan de bomen die je kan bewonderen in de Jardim Botanico in Coimbra. De wandeling loopt meestal langs smalle paden, enkele keren moet je een grotere weg oversteken maar een bord verwittigt je voorzichtig te zijn. Het stuk langsheen de rivier laat een hoge door mensenhand gebouwde muur zien. Er zijn ook kleine maar mooie watervallen. Vroeger moet de waterstand hoger geweest zijn dan nu. Dat zie je duidelijk aan de trapsgewijze uitschuring van de vallei. Maar de voorbije droge weken geven waarschijnlijk een ander beeld dan indien het net 14 dagen zou geregend hebben.
In één van de valleien hadden we een zeldzame ontmoeting met een local, een ouder maar dapper dametje. Haar hond blafte ons luid na. Voor haar de reden even aan de waslijn te gaan staan en te wijzen naar haar groentetuin. Daar was begin februari al sla, kool en ui geplant.
De sinaasappel- en manderijnenbomen onderweg waren zwaarbeladen, maar veel vruchten lagen al op de grond te rotten. Een reden te meer voor mij om dus van minstens elke tiende boom drie vruchten te plukken. Niet te veel in het begin, want je moet ze dragen in je rugzak tot het einde. Maar wel om er al twee als dessert na onze picknick te proeven. Het soort citrusbomen dat hier groeit zou ooit met de Romeinen vanuit het gebied tussen India en het Himalayagebergte zijn geïmporteerd (Citrus sinensis). Nadien deden de Arabieren hetzelfde. Nu zijn de sinaasappels uit de Algarve de bekendste, maar het economisch belang van deze lokale oogsten (beste pluktijd in mei en augustus: laranjas tardes of late sinaasappels) schijnt in het verleden ook niet te verwaarlozen geweest te zijn.
De citroenen onderweg lieten we hangen. Daarvan hadden we er thuis al genoeg van. Maar onze sinaasappeloogst gaf op de weegschaal 7,5 kg aan. Daar heb ik op zondag lekkere confituur van gemaakt. Ik parfumeer deze graag met steranijs, kardemon en roze peperbolletjes (het oog wil ook wat). Op suiker bespaar ik. Deze confituur past uitstekend bij de lokale kazen en doet het ook goed met wat fijngesneden zest van deze onbehandelde vruchten. Maar als ik de Portugese kennissen hierover vertel kijken ze me vreemd aan. Net zoals wij kijken als het over tomatenconfituur gaat.
De Serra de Caramulo heeft ons op deze zonnige dag een gezond kleurtje gegeven. Meer van dat!!! Wil je deze route lopen, denk eraan, onderweg zijn er geen bevoorradingsmogelijkheden, dus neem voldoende water en snacks mee. De auto kan je gemakkelijk en veilig parkeren aan het heiligdom.
[spacer height=”10px”]
Marieleen is sinds augustus 2019 heerlijk “reformada” en heeft dus tijd (en zin) om elke eerste zaterdag van de maand allerlei ontdekkingen in Coimbra te delen. Plus natuurlijk haar enthousiasme en liefde voor de stad! Volg haar op Instagram voor nog meer foto´s van Coimbra en omgeving. Voor een rondleiding of een bezoek aan de stad aarzel niet haar te contacteren via marieleenb.pt@gmail.com.
[spacer height=”20px”]
