Kronkelpad: Ni m’r Tuffen

Ik blijf steken. De zon staat hoog en rondom me heeft het gezoem van solitaire bijen en andere insecten het geluid van de maaier weer overgenomen. Stof en stuifmeel prikt in mijn keel. Ik denk vertwijfeld aan de Brabantse café-zin “Ik ken bijna ni m’r tuffen” om diegene, wiens beurt het is een rondje te geven, te activeren tot de bestelling van een nieuwe lading frisse biertjes.

De maaimachine dacht er hetzelfde over en staakte halverwege de helling. Ik laat hem achter en loop traag terug naar huis, pak een kan benzine mee en natuurlijk een koel flesje water.

Het is eind mei, de grootste bloemenpracht is voorbij en de juni-droogte neemt al voorzichtig bezit van het landschap. Het is ieder jaar een feest om die explosie aan bloemen mee te maken. En ieder jaar is er de discussie met Caixerinho uit het dorp om het, in zijn ogen, welig tierende onkruid vóór die bloemenpracht al vakkundig de grond in te woelen.

Ni m’r Tuffen

We onderhandelen altijd en laten hem dan, na de bloei, ons terrein schijfeggen. De grond wordt opengetrokken. Wilde planten en nog resterende bloemen worden ontworteld en versneden met de droge grond. Al een tijdje twijfelen we aan deze methode. We lezen over grondbehandeling, bodemleven en de laatste jaren hoorden we de actie-slogan: “maai mei niet”, om de biodiversiteit en de bijen een kans te geven. Dat spreekt ons aan. Caixerinho vindt het spreekwoordelijke onzin: “Wij doen dat hier altijd zo en dat is goed want je trekt de grond open en zorgt zo dat het regenwater de grond in kan trekken”. Dat klinkt plausibel ware het niet dat het meestal niet meer regent vanaf de tweede helft mei…. Een groot nadeel is dat je iedere keer de kruiden kapot maakt waardoor de aarde geen schaduw krijgt en te heet wordt zodat het bodemleven naar de Filistijnen gaat. Als je er gewassen op wilt kweken is dat misschien een methode om snel resultaat te krijgen, voor ons doel gaat dat, denken we, niet werken. Het droge, hoge onkruid vormt in de zomer wel een gevaarlijke voedingsbron voor branden. Dat is ook geen optie.

Ni m’r Tuffen

Sinds dit jaar hebben we besloten om onze 5 hectaren helemaal te maaien. Met de bosmaaier en de zitmaaier op de hoogste stand. Nu is dat veel werk, maar we zien hierdoor ook waar spontaan boompjes aan het groeien zijn. Daar maaien we omheen. Hoe meer bomen er gaan groeien hoe beter straks de grond beschermd wordt tegen directe verhitting van de zon. De overige planten blijven met hun voeten in de grond, kunnen daardoor makkelijker weer uitgroeien in het najaar en wat bovengronds blijft staan zorgt enigszins voor schaduw en minder opwarming van de klei. We hopen hierdoor dat het bodemleven beter intact blijft en zorgt voor een lossere grondstructuur waardoor het water, dat in het najaar weer gaat vallen, makkelijker wordt opgenomen. Zo hoeft ons stukje aarde straks niet te denken: “ken ni m’r tuffen van den dorst”.

Ni m’r Tuffen


Margriet en ik (Wiro) zijn sinds 2006 eigenaar van een uniek stuk Alentejo: o-vale-da-mudança. We wonen er vanaf 2008. Vind je het leuk om ons spoor te volgen of meer te weten over de vakantiehuizen, dan kun je de verhalen lezen die we publiceren op onze blog “Limonada” en de maandelijks terugkerende blogserie “kronkelpad” op Saudades de Portugal, iedere vierde donderdag van de maand. Ik vind het erg leuk als je hieronder een reactie plaatst.