Mijn Rigor Mortis moet zijn ingetreden, ik twijfel alleen of ik al dood ben. Er drukt iets zwaars en kolossaals tegen mijn rechter zij en op mijn vreselijk stijve arm. Ik voel, dus ik besta. Van wie was dat ook alweer? Er gaat iets, dat lijkt op een nat washandje, over mijn verkrampte handpalm. Getik-plof tegen mijn been en een schokgolf door het bed. Stilte. Dan een haal over mijn gezicht. Lichte pijn. Met gesloten ogen wrijf ik over de geschampte plek de pijn weg. Ik doe ze open en kijk in de vrolijke ogen van…. MIJN HOND. Wat doet die dan hier? Vertwijfeling, langzaam daalt het in. We zouden eindelijk uitslapen. Luna heeft duidelijk een andere mening.
Naar de olijven
Ik dobber nog in “Het Zwarte Gat van Wàtnu” en kijk tevreden vanuit de donkerte over de rand naar het vrolijke licht uit het recente verleden. Eindelijk weer een olijvenpluk. Twee groepen, reuring, hectiek, drukte en geregel, maar wat is het altijd gezellig.
En wat ben ik weer verbaasd. Beide groepen bestaan uit superenthousiastelingen, inmiddels bijna allemaal in de-leidinggevende-banen-of-seniorconsultants-leeftijd, dito passend hanen- of hanig- hennen-gedrag in de categorie A tot triple A+ en de meesten met pluk-ervaring… op 3 personen na. Het zou zomaar een explosief kruitvat kunnen worden.
Gelukkig laten de drie eerstelingen, onze “puppy’s”, zich niet van de kaart vegen en doen ze allemaal mee in die vrolijke smeltkroes van oprechte interesse, plaagstootjes, zelfspot, serieuze gesprekken en mooie, gedeelde momenten. Het voelt als een soort Nederlands Poldermodel in Portugal. Er wordt weer aan alle kanten leiding genomen, niet geluisterd, wel geluisterd, gediscussieerd over betere, beste en meest slimme methoden, er wordt gesnoeid en bij twijfel uiteindelijk toch overlegd, samengewerkt, zelfstandig gewerkt, netten geboet, snoeihout weggewerkt, hakhout verzameld en “last-but-not-least”, daar waar iedereen zo warm voor loopt: olijven geplukt.
de oogst en het vrouwenquotum
In de voorbereiding hebben we vooral werk aan de foeragering. Twee weken met 14 plukkers all-inclusive. Geen tussentijdse pauze of recuperatieperiode dus direct vier Continente-carinhas vol wijn, water en vast voedsel in onze Ford Kuga gepropt om thuis te worden verwerkt tot smakelijke en voedzame maaltijden. We moeten toch voorkomen dat ze gaan muiten.
De eerste week plukken we in klein comité. Mijn vrouwenquotum stijgt van 1/1 naar 4/1: de ploeg bestaat uit 4 vrouwen en mijzelf. Het dreigt zelfs een dag naar on-gelegitimeerde hoogten te stijgen, vriendin G komt in “puppy-training”. Gelukkig komt vriend R. ook en daalt het v-quotum naar 5/2. We rijden twee keer naar de Perserij in Abela en lossen daar 1098 kilo mooie olijven. De bomen worden keurig gesnoeid in de lage open kruin die we voor ogen hebben en aan het wegwerken van het snoeihout wordt al een stevig begin gemaakt.
De tweede plukweek doet qua sfeer en humor niet onder voor de eerste. Er wordt volop geplukt, zelfs meer kilo’s per persoon dan in de eerste week en we rijden nog drie keer naar de lagar van Antonio. Natuurlijk speculeren de triple-A-plussen dat het die week beter georganiseerd was met al die leidingnemenden. Ik wordt er gek van en moet ze vertellen dat het terrein en de restproductie van haardhout en het versnipperen van takken absoluut te prefereren is boven de paar extra kilo’s olijven en zo plaag-stoten we nog een paar dagen verder terwijl ondertussen ons eigen Olijvenlatijn ontstaat: Er zijn ritstakken (makkelijke pluktakken), takketakken (het tegenovergestelde van ritstakken), Carlaatjes (kopje warm water), Paulientjes (liever-in-de-jeep-rijden-dan-plukken), ’n Adje (blok hout dat plotseling uit de boom valt/wordt gezaagd zonder of met een te late waarschuwing), snoei-, zicht- en schaduwbomen, elk met hun eigen karakteristieke en doelgerichte snoeivorm. Er is een grondploeg, een zaagploeg en af en toe zoiets als een kookploeg, met stip drie keer per dag een eetploeg en er zijn de jaareigen, soms iets te ruim vallende, t-shirts en opwarm-ochtenden met Luuk’s Tai Chi. Het is iedere keer een bijzondere ervaring.
De, door twee weken vreemde werkhoudingen opgebouwde stijfheid, verlaat langzaam mijn lijf. De hervatte pilates-lessen van Jorge helpen daarbij. De komende weken starten Margriet en ik iedere dag met een Carlaatje om de spijsvertering en onszelf op gang te helpen en versnipperen daarna een uur lang bergen van gesnoeide olijventakken over het veld. De dikke stukken hout en de mooie herinneringen bewaren we voor de kachel en de komende winteravonden.
Margriet en ik (Wiro) zijn sinds 2006 eigenaar van een uniek stuk Alentejo: o-vale-da-mudança. We wonen er vanaf 2008. Vind je het leuk om ons spoor te volgen of meer te weten over de vakantiehuizen, dan kun je de verhalen lezen die we publiceren op onze blog “Limonada”. Over de producten van Nature’s Revenge kun je ons volgen op Instagram. Daarnaast is er de maandelijks terugkerende blogserie “kronkelpad” op Saudades de Portugal, iedere vierde donderdag van de maand. Ik vind het erg leuk als je hieronder een reactie plaatst.
Hoi M&W,
Hier één van de puppy’s die graag reageert op ten eerste jouw heerlijke schrijfstijl , chapeau! En jullie ook wil danken voor het pluk-certificaat dat ik heb ontvangen waar ik super trots op ben 🙏
Het was een week vol mooi leermomenten waarbij ik coaching kreeg van managers en seniors! De Thai chi en het mindful plukken maakte de week ZEN voor mij.
Het heerlijke verzorgde eten waren feestjes vol gezelligheid. Neven en nichten die nog niet geweest zijn, ik zeg DOEN 👍
Hè Anke, wat leuk dat je reageert en dank voor je compliment. EN natuurlijk heel top dat je de andere kant van onze olijvenpluk belicht en zo vrolijk verwoord. We genieten er nog steeds van als we aan de pluk terugdenken en van de ongetwijfeld lekkere olijfolie gaan genieten. Die is bijna gereed en kunnen we in het begin van volgend jaar naar Nederland versturen. Op naar de volgende pluk.