Kronkelpad: Vreselijke Vreemde Gasten

Iedere verhuurperiode is het weer spannend. De laatste twee hoogseizoenen natuurlijk helemaal. Vorig jaar viel het ons al op in de stilte die veroorzaakt werd door het toen nog totaal onbekende virus. De verwondering zakte een beetje weg door de drukte van alle Portugese gasten die alsnog begonnen te boeken. Dit jaar is het anders…

Vreselijke Vreemde Gasten

o nosso tereno

Er vallen gaten in ons hoogseizoen. De stilte is soms oorverdovend en onze aandacht wordt hierdoor getrokken naar iets anders. Het valt ons op dat er iets veranderd is in de gasten die over ons terrein lopen. Natuurlijk, de meesten zijn normaal: komen keurig op dag en tijd, dragen mondkapjes en houden de verplichte 2 meter afstand. We leiden ze, uiteraard ook gemaskerd, graag rond over ons terrein, langs het zwembad, de Cabana, leggen de Corona-regels uit en brengen ze naar hun plekje. Natuurlijk zijn ze zelf verantwoordelijk voor naleving van de regels, iedereen begrijpt dat we geen politieagenten zijn.

Een heel enkele keer worden we verrast door vreemde gasten. Vaak komen ze onaangekondigd. We betrappen ze soms als ze over het grasveld bij het zwembad lopen of rondneuzen in, wat wijzelf spottend, De Hangaar noemen en onze privé-garage is. Persoonlijk houd ik er niet van, die gasten tussen de auto’s en de grasmaaier. Luna, onze hond, is vaak de goedheid zelve, of ze heeft het niet door, blaffen is uitzondering. Liever loopt ze met halfgesloten ogen naar de gasten voor een knuffel en een aai. Normale gasten doen dat graag maar die vreemdelingen…..

Vreselijke Vreemde Gasten

Luna, onze niet-waakse knuffel

Vorig jaar banjerde zo’n gast door De Hangaar en liep de kennel in. Ik zag het, rende ernaartoe en sloot snel de poort. De omheining is 2 meter hoog, er overheen springen geen optie. “Ik heb je” en wilde de politie al bellen. Dat ging die gast te ver. Als een razende begon hij te rukken aan het kippengaas. Ik vreesde een kleine ravage, opende de poort “en nu opsodemieteren”. Een andere keer zag ik wat vreemds tussen de struiken bij de toegangspoort. Ze hebben nergens respect voor, ze stonden gewoon op ons terrein. OK, de poort staat overdag altijd open en het gras bij ons is altijd groener dan bij de buren (althans, dat stukje bij de Lampenpoetsers sproeien we) maar ik zie het als inbreuk op onze privacy, ineens van die rare snuiters tussen de struiken. Ik kon niet goed zien wat ze er deden, er was geen reden om daar te zijn. Nog niet zolang geleden lagen er zelfs gewoon wat vreemden in hun blote kont bij ons gastenhuis te rollebollen, de gaten zitten daar nog in het grastapijt.

De GNR, ofwel de politie, weet o-vale-da-mudança inmiddels na al die jaren feilloos te vinden, soms krijg ik zo’n vreemde gast, onder dwang, in de jeep en breng ze terug naar het asiel. Meestal is een telefoontje naar een van onze buren genoeg om ze hun beesten weer te laten ophalen.

Vreselijke Vreemde Gasten

vreselijk vreemde gasten…


Margriet en ik (Wiro) zijn sinds 2006 eigenaar van een uniek stuk Alentejo: o-vale-da-mudança. We wonen er vanaf 2008. Vind je het leuk om meer over ons of over de vakantiehuizen te weten, dan kun je de verhalen lezen die we publiceren op onze blog “Limonada” en de maandelijks terugkerende blogserie “kronkelpad” op Saudade de Portugal, iedere vierde donderdag van de maand. Ik vind het erg leuk als je een reactie plaatst naar aanleiding van een van de stukken. Ik zal je persoonlijk antwoorden.