Susanne op Madeira: Social Media

Regelmatig krijg ik de vraag, of wordt de conclusie getrokken, dat ik het wel enorm naar mijn zin zal hebben en mijn draai reeds gevonden heb. Waarschijnlijk de uitwerking van social media; want ja, ik post prachtige plaatjes van een zonsondergang, met van die intense oranje/gele kleuren of het uitzicht vanaf de top van de berg met een blauwe lucht erboven, wat nevel eronder en met recht een foto te noemen uit een reisbrochure… of de gezelligheid als we met z’n allen barbecueën…..

Ik snap wel dat die vraag dan gesteld wordt. En ja, het zijn allemaal leuke dingen, waar ik van geniet! Én….gaat het wel zo snel … op een nieuwe locatie je draai vinden en overtuigd zijn dat dit het is? Hoe eerlijk ben je hierin naar jezelf en naar de buitenwereld en wat zet je daarbij wel en niet op social media.

Ik had het hierover met een vriendin in Nederland, want ondanks dat ik leuke dingen doe en prachtige foto’s plaats op Facebook of Instagram, is er ook een andere kant…. Want weet je, ik voel het soms gewoon niet. Die kriebel in mijn onderbuik, een blijheid, een zeker weten dat dit het is, dat ik hier wil blijven. Een mooi diepgaand gesprek kwam hieruit.

Juist omdat het er allemaal fantastisch uitziet, vind ik het lastig om ook de andere kant daar te laten zijn. Te voelen dat de blijheid mist (en voelen wat er dan wel is). Te erkennen dat die blijheid er soms (nog) niet is en dat ook nog uitspreken. Voor mij is dat als een ´falen’, omdat de omstandigheden (lees uiterlijk schoon) er toch zijn, dus waarom mijn gevoel dan niet. Mijn innerlijke criticus is luid en duidelijk aanwezig en vertelt me elke dag dat ik harder moet proberen. Meer aanpassen, meer contacten leggen, gezelliger zijn, meer ondernemen, etc. en dat terwijl ik wel heel duidelijk voel dat ik een pas op de plaats moet maken om mezelf te blijven.

De eerste weken stonden in het teken van nieuwe mensen ontmoeten, op stap gaan, laat thuis, plezier maken. Nu is daar steeds meer het gevoel alleen te willen zijn en rust en stilte te creëren. Alsof het nodig is alle indrukken een plek te geven omdat het anders teveel wordt. Nu ben ik ook niet zo’n stapper, dus het kan ook daar aan liggen. 😉

De vraag wat ik nodig heb kwam ook aan bod. Wat heb je nodig om je draai te kunnen vinden in een ander land…. Mooie vraag en ook confronterend. Een paar dingen kwamen duidelijk naar boven. Een eigen plek, vervoer (=vrijheid) en vriendschappen. Die eerste 2 zijn eenvoudig op te lossen en daar zijn de eerste stappen al in gemaakt. Die laatste gaat meer tijd inzitten. Vriendschappen ontstaan niet van de één op de andere dag. Dat heeft tijd, aandacht en liefde nodig. Inmiddels weet ik ook dat ik niet zo goed ben in huis, tuin en keuken praat. Ik houd van een goed gesprek dat ergens over gaat, maar vaak start je daar niet direct mee als je iemand ontmoet. En dus flink uit de comfortzone soms (en geloof me… binnen mijn comfortzone heb ik uitdaging genoeg). Tevens heb ik me ook gerealiseerd hoe waardevol mijn vriendschappen in Nederland zijn.

Jezelf zijn/blijven op een nieuwe locatie is een uitdaging. Naast je bagage is dat het enige wat je meeneemt… jezelf… en daar moet je het mee doen. Naast die innerlijke (schreeuwlelijk) criticus heb ik gelukkig ook een innerlijke vriendin in me, die me heel zachtjes fluistert dat het allemaal wel goed komt. Dat de rust waar ik nu behoefte aan heb oké is, dat niet alles leuk hoeft te zijn en dat dat ook weer over gaat. Laat ik hier dan maar op vertrouwen.